Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

4 μήνες - The Tunnel

Ο τρίτος μήνας του χρόνου, Μάρτιος. Ήδη περπατάμε τις 3 πρώτες ώρες του. Κι αρχίζουν πάλι οι σκέψεις. Η τελευταία μέρα του Φλεβάρη που πήρε μαζί της το χειμώνα έγραψε "4 μήνες" πάνω στη σκέψη μου. Είναι σαν χθες, δεν υπάρχεις πια κι όμως δεν έχεις φύγει, δεν θα φύγεις ποτέ. Θα είσαι εδώ να μου θυμίζεις πράγματα κι όχι μόνο εσένα την ίδια, την φυσική σου παρουσία, τη σκέψη σου, τη μιλιά σου, τη ματιά σου, το γέλιο σου.

Τι παθαίνω τις Δευτέρες, που τις ψάχνω τόσο πολύ. Τις Δευτέρες στο Bios, όλοι οι G30 ανυπομονούμε. Για τον διάλογο, τους ενδιαφέροντες ανθρώπους, εμάς που βλεπόμαστε κάθε βδομάδα αλλά και νέους κάθε φορά. Άνθρωποι που παρά την δυσκολία της εποχής επιμένουμε σε έναν άλλο λόγο, ο καθένας στην καθημερινότητα του αλλά και τις Δευτέρες όλοι μαζί. Κάθε μέρα, κάθε φορά και κάτι άλλο. Γι' αυτό πια τα posts με αυτά που σκέφτομαι όλη τη βδομάδα βγαίνουν ίσως γύρω, λίγο πριν, αλλά κυρίως μετά τις Δευτέρες.

Κι όχι μόνο για την καθημερινότητα, τη σκέψη και τον λόγο μας πάνω στην επικαιρότητα, μια ταινία, έναν άνθρωπο, το θέμα της Δευτέρας. Σήμερα μετά τη συζήτηση μας, που βγήκαμε έξω και αρχίσαμε να λέμε πράγματα, να γνωριστούμε καλύτερα, κατάλαβα κάτι. Έχω βαλτώσει αληθινά, δεν είμαι ίσως η μόνη, αλλά έχω την αποκλειστική ευθύνη γι' αυτό που μου συμβαίνει. Δεν είναι μόνον το πένθος και τα γιατί που στροβιλίζουν το κεφάλι μου μαζί με την απώλεια κάθε μέρα.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν, μου έδωσε ένα παράδειγμα από την ψυχολογία. Είσαι σε έναν ονειρεμένο, πανέμορφο κόσμο, με ότι θα ήθελες πάντα να έχει μέσα, το ιδεατό. Και περπατάς, περπατάς, περπατάς. Βρίσκεις έναν τοίχο. Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις με τίποτα, ειναι θεόρατος, πολύ ψηλός και δεν μπορείς να πας και γύρω γύρω να τον περάσεις. Τι θα κάνεις; Του είπα, θα σκάψω. Ωραία, σκάβεις, σκάβεις, και ξαφνικά βρίσκεσαι σε αυτό το tunnel που σκάβεις, μόνη σου, χωρίς τον όμορφο κόσμο που είχες πριν, όπως τον είχες ονειρευτεί; Και τι κερδίζεις; Μα θα μάθω τι έχει από την άλλη πλευρά. Κι αν το tunnel δεν έχει τελειωμό; και είσαι ένα χιλιόμετρο μέσα στη μαύρη τρύπα και δεν τελειώνει; Μα θα σκάβω λίγο κάθε μέρα, όχι όλη μέρα. Γίνεται;

Κι αν γίνεται, τελικά έχει σημασία; Έχει σημασία να περάσεις τη ζωή σου σκάβοντας το tunnel αφού κάποια στιγμή όταν έρθει η ώρα μπορεί όλοι μας να πάρουμε τις απαντήσεις, να βγούμε από την άλλη πλευρά; Κι αν δεν έχει τίποτα; Κι αν δεν αλλάζει κάτι; Αξίζει;

Δηλαδή μήπως τελικά βάλτωσα χωρίς ουσιαστικά να μπορώ να απαντήσω έτσι κι αλλιώς σε αυτά τα γιατί; Δεσμεύομαι λοιπόν από αύριο να φροντίσω τον κήπο από αυτή τη μεριά του τοίχου, συνεχίζοντας να ρίχνω ματιές στον τοίχο, χωρίς να τον ξεχνώ αλλά με την επίγνωση ότι μάλλον δεν πρέπει να σκάβω μόνη αυτό το tunnel με το κουτάλι. Ήδη μια ευκαιρία σήμερα πετάχτηκε στα σκουπίδια, ας ελπίσουμε ότι θα είναι η τελευταία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου