Retrospectiva Episode #77

Σάββατο, 14 Ιουλίου, στο πατάρι της Ιπποκράτους 146, Retrospectiva Episode #77 παρέα με τον @Sotiropoulos, κατά κόσμον Βασίλη Σωτηρόπουλο, για μία ώρα με Πολιτική επικαιρότητα, Επιστήμη και θάλασσα.

Retrospectiva Episode #77

The Washington Monument Is Almost Certainly Not Leaning. It's Obama's fault.

Κατάλαβες; Ξύπνησαν και τα παθητικά περιθώρια και θέλουνε σεισμούς. Virginia, Washington D.C., Mw=5.8 κατά USGS. Στο μέτωπο παλαιάς επώθησης. Ξέραμε την ύπαρξη και συμπεριφο΄ρα (πάνω κάτω) της Central Virginia Seismic Zone, τέτοια γεγονότα μας δίνουν πάντα περισσότερα γεγονότα, μας ανοίγουν τα μάτια. 

Δεν είναι καφρίλα, είναι αλήθεια, όταν δε δεν υπάρχει απώλεια ανθρώπινης ζωής, τότε οι σεισμοί σε τέτοιες περιοχές είναι το απόλυτο και τσάμπα εργαλείο. Ναι, καφρίλα, αλλά έτσι είναι. Η Γεωλογική Υπηρεσία του Delaware, το οποίο βρίσκεται λίγο ανατολικότερα της Virginia,  ας πούμε έχει μετρήσει μόλις 69 σεισμούς από το 1871 που άρχισε να λειτουργεί. Το Μ=4.1 σεισμικό γεγονός σημειωτέον ότι είχε προκαλέσει σοβαρές ζημιές στο Wilmington, πόλη άνω των 100.000 κατοίκων σήμερα.

Τι μας υπενθυμίζει ο χθεσινός σεισμός; Ότι καμία περιοχή στον πλανήτη δεν είναι ασεισμική, ότι να κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στον φυσικό κίνδυνο είναι χαζομάρα. Επίσης τα πυρηνικά εργοστάσια ( βλέπε North Anna Nuclear Power Plant στην περίπτωση μας) της δεκαετίας του '70 είναι παντού και δεν έχουμε ή δεν μαθαίνουμε τα ατυχήματα που έχουμε από τύχη. Τα απόβλητα αυτών, που θάβονται, τι διαφυγές μπορεί να έχουμε σε τόσο επιφανειακούς σεισμούς με σχηματισμούς οι οποίοι αποδεδειγμένα παίρνουν μεγάλες επιταχύνσεις σε τέτοια σεισμικά γεγονότα, πως συμπεριφέρονται, άστο καλύτερα.

Χάρτης μακροσεισμικών εντάσεων (προκαταρκτικά αποτελέσματα). Ουσιαστικά δείχνει πόσο αισθητή γίνεται μια σεισμική δόνηση σε κάθε περιοχή (Πηγή: USGS, 2011)

Για το πόσο αμήχανοι και απροετοίμαστοι είναι οι Αμερικάνοι και όπως φάνηκε πολλοί ακόμη λαοί, είναι ενδεικτικό να δει κανείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται στα ανακοινωθέντα. Και στα άρθρα που περιγράφουν τις ζημιές.

Πάρ' τον κάτω (Πηγή: The Atlantic Wire).

Everything appears to be operating just fine (ναι καλά, η μια γεννήτρια δεν δούλεψε αλλά το θάψαμε το θεματάκι), αυτά λέμε πριν τσεκάρουμε καλά καλά, almost certainly,  as far as we know, seems to be ok. Ναι, αυτή η γλώσσα ίσως καθησυχάζει τις μάζες αλλά σπέρνει τον πανικό σε όσους ξέρουν και σε όσους θυμούνται αντίστοιχες ανακοινώσεις από Ιάπωνες, Ουκρανούς κτλ. Δεν λέω ότι δεν θα πάνε όλα καλά, αλλά η υπευθυνότητα δεν έβλαψε κανέναν. Μην ανακοινώνεις αν δεν τσεκάρεις.

Φυσικά και είναι ακόμα μια φυσική καταστροφή στη λάθος στιγμή, μια ανάσα από την έδρα της Αμερικανικής Κυβέρνησης. Οι ζημιές εκτιμώνται (με μοντέλα που υποογίζουν εντάσεις, πληθυσμό κτλ) περίπου στο 1 δις δολλάρια, ναι από το πουθενά, αστεία πράγματα, φοβερό έτσι δεν είναι; Και δεν μιλάμε για τρομερές ζημιές. Στη χασούρα συνυπολογίζεται ακόμα και η αναστάτωση στο πρόγραμμα πτήσεων στα αεροδρόμια κοντά στην επικεντρική περιοχή κτλ.

Αλλά μια είναι η ατάκα της ημέρας. The Washington Monument Is Almost Certainly Not Leaning. Καταπληκτικό. Έπρεπε να στρίψει. Όχι να γύρει, να στρίψει. Κρίμα. Αλλά ότι και να λέμε, μια είναι η επιστημονική αλήθεια.

It's Obama's fault.


Υ.Γ:Για να μην παρεξηγούμεθα, το παραπάνω άρθρο έχει ως επί το πλείστον γραφεί με διάθεση για γέλιο. Δεν κράζουμε. Να τους πήγε. Δεν αντιλέγω. Μάλλον δεν θα ξαναζήσουν οι εκεί κάτοικοι κάτι παρόμοιο.

Ματιά στην Ιαπωνική τάφρο - Μεγ. Παρασκευή - Σάββατο.

Ξέρω, πέρασαν τόσες μέρες και δεν έχω γράψει ένα post. Γιατί; Γιατί όταν ένα θέμα φεύγει από πρωτοσέλιδο, από πρώτη είδηση στις ειδήσεις των 8, από το μονόλεπτο ενημέρωσης του ραδιοφώνου στις και μισή, δεν πάει να πει ότι δεν υπάρχει. Ούτε ότι όλη η καταστροφή εστιάζεται στο ατύχημα του Fukushima Daiichi Nuclear Power Plant.

Κάπως έτσι ξεκινούσε το post που άρχισα να γράφω στις 7 Απριλίου και δεν τελείωσα γιατί δεν πρόλαβα. Από τις 11 Μαρτίου 2011 έχουν περάσει 42 μέρες, πάνω από 1000 μετασεισμοί σεβαστού μεγέθους, 4 πάνω από Μw=7, κοντεύει να φύγει η μεγάλη εβδομάδα, ο ήλιος λάμπει και μόλις φούρνισα μια νηστίσιμη σπανακοπρασόπιτα, from scratch. Yeah. To mac έχει λίγο αλεύρι επάνω, η κουζίνα είναι ελαφρώς μπουρδέλο, το σπίτι άδειο από επιλογή, και τώρα θα καπνίσω κι ένα τσιγάρο. Έτσι. Θα βγω να γράψω και το υπόλοιπο post στο μπαλκόνι. Με γυαλί ηλίου και αλευρωμένη πυτζάμα, έτσι γιατί μπορώ.

Ωραία η πίτα τελικά. Ακόμη καλύτερη όμως η εκπομπή που ακούω τώρα στο ραδιόφωνο. Τόσο καλή που δεν χρειάζεται εκκλησία μετά από αυτό για να πέσεις σε περισυλλογή και κατάνυξη. Έτσι κι αλλιώς επιτάφιος θρήνος στην Καισαριανή, δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από άπειρο κόσμο που κοιτάει τι φοράς, με ποιον ήρθες... Τέλος πάντων, δεν πιστεύω γενικώς, αλλά η έννοια της ανάστασης η οποία προϋποθέτει θάνατο, με γοητεύει γιατί είναι ελπιδοφόρα, γιατί σου δίνει παραθυράκι στον θάνατο. Τις λοιπές πασχαλινές μαλακίες δεν τις αντέχω, άσε που σε μια εποχή αφθονίας, παρά την κρίση, τελικά δεν έχει νόημα και τόσο φαΐ. 


Αλλά λέγαμε για την Ιαπωνία. Α ναι. Σωστά. Έπρεπε να περάσουν 42 μέρες, για να πιάσει το μυαλό μου όλη την έκταση του πράγματος, τα κοιτάξαμε όλα, σεισμό - μετασεισμική ακολουθία, εντάσεις, συνοδά φαινόμενα, ύψος tsunami στην ακτή, μέγιστο ύψος μέσα, προέλαση στην ξηρά και συνθήκες. Νεκρούς, καταστροφές στις υποδομές, Na-Tech ατυχήματα, επιπτώσεις από όλα αυτά, δεν τελειώνει ο κατάλογος. Και καπάκι το Na-Tech στο Daiichi. Και αναρωτιέσαι τι θα γίνει τόσος κόσμος, όσο γράφαμε τα papers πόσοι άνθρωποι κοιμούνται σε γυμναστήρια, σκηνές, περιφραγμένα σπιτάκια με χαρτόκουτα, πόσοι ηλικιωμένοι ουσιαστικά καταδίκασαν τον εαυτό τους σε θάνατο αφού δεν εγκατέλειψαν τις κατοικίες τους.


Είναι της μοίρας αυτού του post να κατακερματιστεί, Σάββατο μεσημέρι πια, η θεματολογία η ίδια, περιμένοντας την ανάσταση. Της Τανίνας, γιατί η άλλη θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Και τι δεν θα' δινα. Με ορθόδοξους ύμνους και Pergolesi, την φίλη Ιωάννα διαδικτυακώς σε ανοιχτή γραμμή κι όλα στο κεφάλι αχταρμά, να προσπαθούν να μουν σε τάξη.


Ξαναγυρνάμε στα πυρηνικά. Το πόσο ανεύθυνα χειρίστηκε μια φαινομενικά τόσο έτοιμη και τόσο εκπαιδευμένη χώρα, δεν το χωράει το μυαλό μου. Από το προκαταστροφικο στάδιο ακόμα. Αφήνεις πυρηνικά εργοστάσια του '70 ανοιχτά, δίπλα στον ωκεανό, κάτω από τον Νομό με τη μεγαλύτερη πιθανότητα εκδήλωσης σεισμού και ενώ ο αντισεισμικός κανονισμός σου έχει αλλάξει και οι αντιδραστήρες χρειάζονται ενίσχυση. Και μετά που οι επιταχύνσεις είναι 20-25% πάνω από τις επιταχύνσεις σχεδιασμού να ψάχνουμε αν έσπασε. Ε και βέβαια έσπασε καλή μου. Γενικώς. Απογοητεύτηκα. Ενώ είχαν την υποδομή και έσωσαν άπειρο κόσμο με το early warning και τις κατασκευές, τα πυρηνικά από την αρχή φάνηκε ότι εχάθη το παιχνίδι. Χάλια μαύρα. 


Δεν πρέπει να σχεδιάζω να πάω κάπου για σπουδές. Έχει καταντήσει ανέκδοτο. Σεισμός, tsunami, nukes, IMF οσονούπω στην Αμερική, αν πω ότι θα κάτσω εδώ θα χρεωκοπήσουμε κανονικάουα και με τον νόμο.


Τι να πω. Καλή ανάσταση, όπως τη νιώθει ο καθένας. Ελπίζω να βουτήξατε όλοι έστω και λίγο τις ψυχούλες σας στο σιρόπι της περισυλλογής και της ατμόσφαιρας που πραγματικά προσφέρουν οι ημέρες, όχι στα Kinder αυγά και τις λαμπάδες Ντόρα. Για να έχει νόημα το μετά. Ναι; 
Άντε.

Houshasen ya Sakura

放射線や桜が咲くのだろうか？

Μ’ αρέσει πάρα πολύ να ανοίγω καινούρια βιβλία με τον χαρτοκόπτη. Τόσο, που πάντα σκίζω όσες διαβάζω μόνο για να μένει κι άλλο να σκίσω αργότερα. Πολλές φορές μου ξεφεύγουν και τα σφάζω, αλλά έχει κι αυτό τη γοητεία του. Και στην τελική, δικά μου είναι.  Δεν το κάνω από ασέβεια. Ούτε απολογούμαι τώρα εδώ μπροστά σας.

Ένα καινούριο βιβλίο και μάλιστα ποίησης, πάντα λειτουργεί καθαρτικά. Πέρασαν 2 εβδομάδες από τη μεγαλύτερη φυσική καταστροφή του αιώνα, δεν είναι τρόπος του λέγειν, το γεγονός είναι τεράστιο, η σειρά των γεγονότων τέτοια που τα GB στον φάκελο που γράφει “Nihon 2011-03-11” κατά τα σεισμολογικά (και όμως και αυτά ιαπωνικά), πρότυπα γραφής ημερομηνίας, θα αυξάνονται ακόμη. Είναι Σάββατο βράδυ, επιλέγω να μείνω μέσα, να ξεκουραστώ, να ξελαμπικάρει το μυαλό. Ο Θύμιος πετάει για NRT, Narita Airport, στην Chiba, το 2ο International Airport σε απόσταση αναπνοής από το Tokyo των 15x106 κατοίκων, μόνο στη μητροπολιτική περιοχή, αυτό που λέμε downtown, στο κέντρο. Σε κανένα 5ωρο το πολύ, προσγειώνεται. Ας φτάσει καλά, ας βρει να μας διδάξει πράγματα κι ας επιστρέψει με το καλό.

Αν δεν είχε γίνει το ατύχημα στο Daiichi θα πήγαινα κι εγώ μαζί του. Ήταν ευκαιρία. Θα μου πείτε σκοτώθηκε κόσμος, δεν είναι ευκαιρία. Έχετε δίκιο. Για να μην σκοτωθεί όμως άλλος τόσος την επόμενη φορά, πρέπει να μάθουμε από την καταστροφή. Αυτό κάνουν όσοι ασχολούνται με φυσικές καταστροφές. Αν δεν παρατηρήσεις το φαινόμενο, δεν γίνεται δουλειά. Έτσι είναι. Και οι Ιάπωνες θα μάθουν κι εμείς ακόμα περισσότερα. Την οργάνωση τους, τη λογική τους και το ομαδικό του πνεύματος τους να είχαμε κι εμείς σε πολύ μικρότερα γεγονότα, θα ήταν πολύ καλύτερα. Κάθε φορά πάω να γράψω event και μετά το σβήνω και γράφω γεγονός. Να, τώρα δεν το έσβησα, χα.

Χορεύουν στο κεφάλι μου σεισμοί, μηχανισμοί, GPS, ύψη κυμάτων, μSv, χάρτες, καταγραφές, επιταχύνσεις, επίκεντρα, μοντέλα, animation, videos της καταστροφής, αριθμοί, πολλά πράγματα. Θέλω να σας πω για το Early Warning System που έσωσε τόσες ζωές. Την παιδεία που προϋποθέτει ένα τέτοιο σύστημα και η εφαρμηγή του, από πίσω. Αλλά και πως χάθηκε η μπάλα με τους πολέμους και πήραν οι κυβερνήσεις τη μεγάλη απόφαση για ανάπτυξη, υπερδύναμη, σε μια χώρα χωρίς τα δικά της ορυκτά καύσιμα, νησιωτική και φυσικά απομονωμένη. Δεν μπορώ να αναλύσω όμως τίποτε από όλα αυτά, γιατί είναι όλα κουλουβάχατα στο κεφάλι μου και στην τελική δεν θέλω να τα αναλύσω τώρα, γιατί το κουράσαμε το θέμα και έγιναν πάλι οι πάντες ειδικοί στο φυσικό φαινόμενο του σεισμού. Αφοί μίλησαν λοιπόν όλοι οι φωτεινοί παντογνώστες, μέχρι και το ότι τους ακτινοβολήσανε και ολίσθησε το ρήγμα ακούσαμε. Μη και χειρότερα.

Αλλά έτσι είναι. Έγιναν όλοι Sapientino. Αυτοί που δεν μπορούν να αποφασίσουν που θα θάψουν (γιατί περί επεξεργασίας το’ χουν το άθλημα) τα σκουπίδια τους και πετάνε το παλιό ψυγείο στο ρέμα ή χτίζουν, ή αδειάζουν στη ζούλα νύχτα το βόθρο στο δρόμο.

Α ναι, και δεν είχαν πράσινη ενέργεια. Κοιτάξτε γύρω σας, υψηλή τεχνολογία, αυτοκίνητα, made in Japan. Όχι αγάπες μου, με φωτοβολταϊκά χλωμό τέτοια βιομηχανία. Κράζουμε κι ας καίμε λιγνίτη. Είμαστε Θεοί. Ένα πράγμα θέλω να πω. Δεν εκθειάζω τεχνολογίες και λαούς. Αλλά αν τους στράβωσε εκεί, που με Mw=9 ΔΕΝ είναι δυνατόν να μην στραβώσει κάτι, αν κατοικούσαμε εμείς εκεί με τον στρουθοκαμηλισμό που μας δέρνει, με τη λογική “δε μιλάω για το σεισμό μη το γρουσουζέψω”, ψιτ, μανίτσα, I’ve got news for you, δεν πα να βαράς τον πισινό σου χάμω, είτε το συζητάς ήτε όχι, η φυσική καταστροφή σε περιμένει στην επόμενη γωνία, άλλωστε κατοικεί τη Γη σου ΠΡΙΝ από σένα. Αν λοιπόν ένας λαός έχει χτίσει υποδομή, έχει παιδεία για φυσικές καταστροφές και μολαταύτα θάβει δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, τι να λέμε. Είμαστε έρμαια της φύσης, αλλά πρέπει να μάθουμε να το συζητάμε ως κοινωνία μπας και βγει κάτι. Εμείς ως επιστήμονες από τη μεριά μας, κάνουμε ότι μπορούμε για να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερη γνώση από τέτοια γεγονότα, ώστε να βοηθήσουμε τη χώρα μας και τους ανθρώπους της να προστατευτούν.

Όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμες. Ας ελπίσουμε ότι και φέτος θα ανθίσουν οι κερασιές...

Μια στα 100 χρόνια.

Χωρίς δακρύβρεχτα ρεπορτάζ με απαράδεκτο δραματικό σπικάζ και επικές μουσικές, για κάθε άνθρωπο, το event της 11ης Μαρτίου 2011 στην Ιαπωνία είναι τρομακτικό και μόνο να το βλέπει. Για έναν γεωλόγο κάθε τέτοιο γεγονός αποδεικνύει ότι έχεις σπουδάσει το σωστό πράγμα. Όταν μάλιστα αυτό γίνεται στη χώρα του σεισμού, στη χώρα που ονομάτισε το 津波 (tsunami), τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Θαυμάζω τη φύση και τα έργα της, αλλά έχω σκάσει που δεν είμαι εκεί να δω τι γίνεται... Αν είχα πάρει την υποτροφία σε 2μισι βδομάδες θα έφευγα για να σπουδάσω εκεί. Καλύτερα ή χειρότερα; Δεν ξέρω. Μακάρι να μπορούσα να το δω από κοντά, βέβαια αυτά κανείς θα πείτε ότι τα λέει εκ του ασφαλούς, σε ένα ζεστό καναπέ με ρεύμα, τρεχούμενο νερό και πεσμένη γενικώς αυτές τις μέρες μικροσεισμικότητα. 

Θέλω να δω, να μάθω, μα πως το κάνουνε, Μ=8.8 χθες και το εμπορικό κέντρο του Τόκιο όριο και ατσαλάκωτο, όλα οκ, εκκενώθηκε και η περιοχή με τον αντιδραστήρα, όποιος κράξει για το ότι  τους έφυγε ο αντιδραστήρας εκτός ελέγχου να θυμίσω τους νεκρούς της Ρικομέχ με καμιά 35.000 φορές ενέργεια κάτω σε σεισμό κι ότι εμείς ακόμη καίμε λιγνίτη και δεν ξέρουμε που θα πετάξουμε τα σκουπίδια μας αύριο. Αν δεν ήταν γιαπωνέζοι, οι νεκροί θα ήταν σίγουρα πάνω από 100.000, το 2004 στο σεισμό της 26ης Δεκεμβρίου με το tsunami που ακολούθησε σκοτώθηκαν 200.000 άνθρωποι. Βάλ' τα δίπλα δίπλα και σύγκρινε. Θέλω να μάθω, μα πως το κάνουν;

Όσοι είδαν NHK TV αυτές τις ημέρες και καταλαβαίνουν λίγα ιαπωνικά, καταλαβαίνουν τι λέω. Κάνει σεισμό, με το που έρχονται τα πρώτα κύματα υπάρχει σύστημα προειδοποίησης που λέει στην οθόνη τι και πως και που και ο άνκορμαν λέει προς περιφέρειες τάδε και τάδε προφυλαχθείτε, μπείτε κάτω από γερό τραπέζι και τα λοιπά. Και μετά από 5 λεπτά και ενδεικτικές εντάσεις. Στην ΕΡΤ της Ιαπωνίας όλα αυτά. Χωρίς υπερβολές και ρεπορτάζ του κώλου. Έτσι για να μαθαίνουμε... Event από αυτά που γίνονται ένα κάθε 100 χρόνια και η κρατική μηχανή έτοιμη, όλα οκ, και ο κόσμος να ξέρει που πάει. 

Εμείς πρόληψη πότε; Ποτέ; Γιατί;

Χαμένη Έκλειψη.

Η ευθυγράμμιση Γης-Σελήνης-Ηλίου δίνει τη δυνατότητα παρατήρησης του ηλιακού δίσκου είτε σε κομμάτια, με δακτυλιοειδείς εκλείψεις όπως η σημερινή, είτε της κορώνας, του στέμματος, της φωτιάς του, σε ολική έκλειψη. 

Ο άνθρωπος, ζώο περίεργο από τη φύση του και με ανάγκη παρατήρησης των φυσικών φαινομένων από την  αρχή, ήδη στην προϊστορία, πρόγονοι του Homo Sapiens απεικόνιζαν τη φύση ως διακόσμηση, αφήγηση, αλλά και ανάγκη κατανόησης της. Στο πέρασμα των χρόνων η επιστήμη έδωσε στον άνθρωπο δυνατότητα και εργαλεία να παρατηρήσει την πλανήτη μας, την ατμόσφαιρα, το εσωτερικό της Γης, τους πλανήτες, τους δορυφόρους των και τον Ήλιο, το πιο λαμπρό άστρο, τον ζωοδότη. 

Η σημερινή έκλειψη έβγαλε αρκετούς στα μπαλκόνια με τις ακτινογραφίες θώρακος διπλωμένες στα δυο, αλλά μάταια. Η νεφοκάλυψη δεν μας έκανε το χατήρι. Προσωπικά άνοιξα παντζούρι, είδα γκρίζο ουρανό, ξενέρωσα και αυτό ήταν. Έτσι κι αλλιώς μερική έκλειψη έχουμε μέχρι και 5 φορές το χρόνο... Έτσι κι αλλιώς, σε αυτές τις περιπτώσεις άλλοι βγαίνουν στην ταράτσα, άλλοι γοητεύονται από τις βαρυτικές ανωμαλίες που προκαλούν αυτά τα φαινόμενα, άλλοι παρατηρούν τα άστρα καλύτερα και μαθαίνουν τα μυστικά του ήλιου, κι άλλοι καίνε τα films της φωτογραφικής τους μηχανής.

Με συννεφιά, αλλά να'τη!

Το σημερινό λοιπόν φυσικό φαινόμενο, στέρησε τον ήλιο στους Σκανδιναβούς, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς το Γενάρη δεν τρελαίνονται από ήλιο, είχαν κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη σε ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από εμάς. Αλλά και πάλι κανείς δεν ήταν σε θέση να παρατηρήσει το απόλυτο αυτή τη φορά. 

Η ολική έκλειψη ηλίου, εκτός της σπανιότητας της σε σχέση με το handfull μερικών εκλείψεων που θα τύχει να παρατηρήσει ένας άνθρωπος όσο ζει, δίνει και μια άλλη δυνατότητα. Κατά το στάδιο της πλήρους κάλυψης του ηλίου από τη Σελήνη, τότε και μόνο τότε μπορεί ένας άνθρωπος χωρίς μέσα (γυαλιά, τηλεσκόπια, μπούρδες, φίλτρα, τον εξαρθρωμένο γοφό της θείας Ευανθίας σε negative), να κοιτάξει στα μάτια τον ήλιο. 

Έστω και κρυμμένο. Είναι λοιπόν ίσως η κρυφή επιθυμία του ανθρώπου να κοιτάξει τον γίγαντα του πλανητικού μας συστήματος, ίσα στα μάτια, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, γιατί μετά θα φανεί και πάλι η απόλυτη φωτιά του, που μας δίνει ζωή, αλλά μπορεί και να μας κάψει. Ίσως το θέλει για να μπορέσει να πει από μέσα του, αφού κοίταξα τον Ήλιο στα μάτια μπορώ να κοιτάξω τα πάντα, με ψηλά το κεφάλι και χωρίς τίποτε να κρύβει το πρόσωπο μου.

Στο επόμενο ραντεβού Ήλιε, θα περιμένω.