Ελπίδα και βρώμικα χωρίς κρεμμύδι - #greekrevolution

Πάνω πλατεία, κάτω πλατεία, σουβλάκια, μπαλόνια με την Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια, ξηροκάρπι, σφυρίχτρα, κατσαρόλι, ταψάκι. Κατεβαίνει επειδή είναι μόδα να αγανακτείς. Χωρίς να ξέρεις πραγματικά γιατί, χωρίς να έχεις να προτείνεις. Ακούς στη συνέλευση τη διαπίστωση ότι όταν είμαστε πάνω από 2 αμφιθέατρα νοματαίοι δεν λειτουργεί η άμεση δημοκρατία. Έλα, σώπα.

Αν είχα μέχρι και χθες μια ελπίδα ότι μπορεί να βγει κάτι πιο βαθύ από το αυτονόητο, απόψε την έχασα κι αυτήν.  Από τα φάσκελα στα σουβλάκια, η συνέλευση σε εμβρυακό επίπεδο σκέψης. Πέστε να με φάτε, αλλά καταλάβετε ότι "καίτε" την ιστορία εκεί κάτω. Η κυβέρνηση ανέχεται ουσιαστικά την κατάσταση στην πλατεία γιατί βλέπει ότι θα ξενερώσει. Όσο δεν υπάρχουν ρεαλιστικές προτάσεις για λύσεις και σχεδιασμός και αναλώνεστε στο πως θα λειτουργήσει το camp, όσο βλέπει η εξουσία ότι δεν υπάρχει σοβαρή αντιπρόταση, δεν έχει λόγο να φοβάται. Όσο και να αβαντάρουν τα ΜΜΕ  το θέμα, όσες Κυριακές και να ζήσουμε στην Πλατεία Συντάγματος, ο κόσμος θα συνεχίσει να κατεβαίνει επειδή είναι trendy να αγανακτείς και όχι επειδή ξέρει τι συμβαίνει και μπορεί και θέλει να προτείνει κάτι. Ο προβατισμός δεν είναι λύση. Να δούμε ως θα τα πάει ο Πελεγρίνης αύριο στα προπύλαια, με τον Μίκη. Επαναστάτησαν κι αυτοί. Πως. Βέβαια.

Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι πρέπει να πεινάσουμε πραγματικά για να βρούμε λύση και να ψάξει ο κόσμος πραγματική πρόταση και όχι copy - paste παρωδία που ξεφτυλίζει την επανάσταση ως ιδέα. Οι Δεν Πληρώνω δεν είναι επανάσταση, ο Ελληναράς δεν είναι επανάσταση. Είναι κατάντια κι απογοήτευση. Και φυσικά και το επιτηδευμένο πρωτοποριακό "κάντο όπως οι Ισπανοί" είναι όχι απλά κακό, αλλά και επικίνδυνο. Λιπαρό, ψεύτικο και φτηνό, ενώ πουλιέται πολύ ακριβά, σαν τα βρώμικα σάντουιτς από τις καντίνες στο Σύνταγμα, σαν το αράπικο φυστίκι, λες και πάμε να δούμε την Ολυμπιακάρα.

Έλα κι εσύ στο Σύνταγμα, αν σφίξουν λίγο ακόμα οι ζέστες, θα ανοίξουμε και τους κρουνούς να κάνουμε επαναστατικό μπουγέλο. Δρώμενο.

Μέχρι απόψε κράταγα μια πισινή. Αλλά σιγά σιγά καταλαβαίνω, διαλύεται το σύννεφο της τσίκνας σαν περπατώ τη Βασιλίσσης Σοφίας. Δεν είχα καταλάβει ότι αν η κατάσταση που θα διαμορφωνόταν θα ήταν όντως επικίνδυνη για την κυβέρνηση, θα έπεφτε ωμό ξύλο από την πρώτη μέρα.Νόμιζα ότι θα δω κάτι αληθινό και διαφορετικό. Από προβληματισμένη, τώρα πια είμαι και απογοητευμένη. Δυστυχώς, το #greek revolution - Τι δεν θέλω να δω της προηγούμενης εβδομάδας έπεσε μέσα. Μάλλον είχα πάρα πολλές προσδοκίες τώρα που το ξαναδιαβάζω.

Τα είδα όλα.

Όχι πολλά πράγματα.

Ούτε πολιτική ούτε τίποτα.

Λοιπόν, να τι σκέφτομαι σήμερα, είμαι ζωντανή. Το καταλαβαίνω στις εξάρσεις της ζωής. Πονάω, κλαίω, χτυπιέμαι, πενθώ, γελάω,ερωτεύομαι, ανοίγει η καρδιά μου, κουράζομαι, απογοητεύομαι, προχωράω όμως λίγο πιο πέρα κάθε μέρα. Κάθε μέρα περιμένω την επόμενη στιγμή που θα με κάνει να νιώσω ζωντανή. Ελπίζω πάντα να είναι καλή, αλλά κι όταν δεν είναι, μέσα από την διαχείριση της καταλαβαίνω πως είμαι ζωντανή.

Το κρύο μου παγώνει τα χέρια, η μουσική τρυπάει τα αυτιά μου και συντονίζεται με τον χτύπο της καρδιάς μου. Στο μυαλό ανάκατες οι σκέψεις - αναμνήσεις των στιγμών που με έκαναν να νιώσω αυτό, ότι είμαι ζωντανή. Με τα γέλια και τα δάκρυα.  Χαρά και λύπη. Ζωή και θάνατος μαζί. Στην πίκρα και τον έρωτα. Στην μουσική τους. Στον ήλιο και τον κρύο αέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων που αγαπώ, στην όψη τους και τη ματιά τους. Στα εύκολα και τα πιο δύσκολα.

Τα βιώνω κι έτσι ξέρω ότι είμαι ζωντανή. 

Καληνύχτα

Απόδειξη;

Στο δρόμο, σε ένα περίπτερο, παίρνω μια εφημερίδα, τα ρέστα και κοιτώ τα λεφτά. Έλειπε ένα άσπρο χαρτάκι. Ρωτάω τον περιπτερά, "Συγνώμη, γιατί δεν κόβετε αποδείξεις;" Η απάντηση με εξόργισε. "Ξέρεις τι κέρδος έχω από ένα πακέτο τσιγάρα"; Τι κάνεις Γιάννη, κουκιά σπέρνω. 

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών κοστολογεί το ωρομίσθιο στα εργαστήρια και τη συνεπικουρία 4,7 ευρώ την ώρα, ΜΕΙΚΤΑ. Μιζέρια, σκατά, ντροπή, αίσχος και ξεφτίλα.

Η διαφορά είναι ότι εγώ το γουστάρω και το κάνω. Και να μην πάρω λεφτά, είναι τέτοια η ευχαρίστηση να βοηθάς νέους ανθρώπους να κατανοήσουν μια επιστήμη, που δεν θα ζητούσα και λεφτά. Δεν χρειάζονται. Σε γεμίζει από μόνο του. Και ο άλλος ο βλαξ παρανομεί, ουσιαστικά αυτό κάνει, οι υπόλοιποι αδιαφορούν, γιατί αν δεν αδιαφορούσαν, δεν θα έπεφτε από τα σύννεφα με αυτά που άκουσε. Δεν θα μιλούσε έτσι, ή έστω θα είχε κάτι πιο πειστικό να πει και δεν θα με κοιτούσε λες και είμαι αρσενοβακτήριο του Mono Lake.

Τέτοιες καταστάσεις με εξοργίζουν τόσο που σβήνεται ο ενθουσιασμός μου για πράγματα όπως η ανακάλυψη που έγινε σχετικά με το βακτήριο αυτό και αντί να γράφω τις σκέψεις μου γι' αυτό, κάθομαι και συγχύζομαι με τον κάθε καραγκιοζοπαίχτη.

Αυτός όμως κοιμάται μια χαρά.

Ντροπή.

Στην πόλη

Με καινούρια φούξια ακουστικά, αφού τα προηγούμενα μετά από το ταξίδι τους Seattle - Αθήνα τελείωσαν τη διαδρομή τους, ραδιοφωνιές αγαπημένες, πατάω στα Εξάρχεια σκατό. Και τα παίρνω. Και λέω κάτσε να βρω λίγο γκαζον να φύγει ο τύφος. Στην τελική όταν ο σκύλος μας ζούσε, δεν άφηνε φλουριά εδώ κι εκεί στα πεζοδρόμια. Τα μαζεύαμε. Ε και εκεί που λέω πάω να βρω γκαζόν στην πλατεία, Πλατεία Εξαρχείων έτσι, όχι το πάρκο Τρίτση, γυρνάει ένας μπάρμπας και μου λέει: 

-Στην Πλατεία παίζουν παιδάκια! Στο πάρκο! 

-Ποιο πάρκο κολλητέ, get serious, με τον ΟΚΑΝΑ μεσοτοιχία, δεν έχω δει κανένα παιδάκι να κάνει κούκου - τα στο γκαζόν. Και στην τελική στο παρτέρι θα πήγαινα.

Ρε πούστη μου, είναι δυνατόν;