Παιδεία - Έρευνα: Εμπρός Πίσω.

Κανείς δεν πρόκειται να πει ότι τα πράγματα στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι καλά. Πρέπει να είναι κουφός και τυφλός για να πιστεύει κάτι τέτοιο. Προπτυχιακοί φοιτητές ως επί το πλείστον αδιάφοροι για τις σπουδές τους. Βαλτωμένοι συνειδητοποιημένοι προπτυχιακοί φοιτητές στα τελειώματα, Μεταπτυχιακοί και Υπ. Διδάκτορες που τους ζει η μάνα τους, γενιά των 30 με 3+ ξένες γλώσσες, όνειρα και κομμένες υποτροφίες από το καταργημένο ΙΚΥ, αφού δεν υπάρχει σάλιο.

Μονόδρομος το έξω γι' αυτή τη γενιά; Έλα ντε. Να μείνω ή να φύγω; Γράφω το Μεταπτυχιακό μου για να το παρουσιάσω. Και μετά τι θα κάνω; Τι θα ήθελα να κάνω πια; Πάντα έβαζα τα όνειρα μου σε ρεαλιστικές βάσεις. Να κάνω ένα διδακτορικό έξω. Και μετά να γυρίσω να κάνω γεωλογία στην Ελλάδα, να γίνω καλύτερη έξω ώστε να μπορέσω μια μέρα να δώσω κάτι καλύτερο στη χώρα μου. Πια η ακαδημαϊκή καριέρα μοιάζει με φάρσα, παντός είδους ερευνητική δουλειά στο αντικείμενο ανέκδοτο. 

Αν με ρωτούσε κανείς τι θα άλλαζα στο Πανεπιστήμιο; Θα πέταγα τα κόμματα έξω. Όλα. Ο κομματικός, φοιτητικός συνδικαλισμός δεν είναι κατάκτηση, είναι καρκίνωμα. Έχοντας ασχοληθεί αρκετά με το θέμα ως φοιτήτρια, βουτήχτηκα σ' αυτή την ιστορία και καταλαβαίνω ότι είναι η καρδιά αν όχι η ρίζα του προβλήματος. Αν δεν υπάρχουν κόμματα στη μέση σε κανένα επίπεδο, αν υπάρχει καλή αξιολόγηση, τότε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο μπορεί να κάνει θαύματα. Και με κακή χρηματοδότηση. Το απέδειξε τόσα χρόνια τώρα, ότι διαθέτει καλούς επιστήμονες που αγαπάνε τη δουλειά τους και εργάζονται σαν τα σκυλιά για το τίποτα. 

Σκέφτεσαι όλα αυτά, σκέφτεσαι το μέλλον σου και μετά διαβάζεις κι αυτό. "To τέλος της επιστημονικής έρευνας στην Ελλάδα" και λες πάλι καλά τουλάχιστον που δεν τα σκέφτομαι μόνη μου. Χρειάζεται μεταρρύθμιση η Τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα, κανείς δεν είπε όχι. Μην κάνεις όμως 3ετή πτυχία με καταδικασμένους ημιμαθείς, κάνε έναν ενιαίο ερευνητικό φορέα ΤΩΡΑ και μην περιμένεις να ξεπουλήσεις την περιουσία, την υποδομή, τα μυαλά και το όνομα των Ερευνητικών Ινστιτούτων της χώρας. Μην αφήνεις τη γενιά μου χωρίς επιβράβευση - Υποτροφίες, μην καταργείς κάτι με την βιτρίνα της αδιαφάνειας, αν είσαι μάγκας, διόρθωσε το. Πόσα νέα παιδιά περιμένουν την περσινή ωριαία αντιμισθία των Μεταπτυχιακών και Υποψηφίων Διδακτόρων και δεν έχουν ούτε υποτροφία να περιμένουν, καλά το να πάρεις Θαλή - Ηράκλειτο δεν το συζητάμε καν. Ανεργία έξω, καμία ελπίδα μέσα, γιατί να χάσω άλλα 10 χρόνια σπουδάζοντας, για να έρθω και να με κάνεις βοηθό χωρίς εξέλιξη; Αν ο δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο δεν κάνει και έρευνα, αλοίμονο μας κυρία Υπουργέ. Αν μέσα σε 5 χρόνια δεν αλλάζεις αυτά που λες στα εργαστήρια και τα μαθήματα στους προπτυχιακούς σύμφωνα με τα βήματα που κάνει η επιστήμη, να διαβάσει ο άλλος καλύτερα Γεωλογία ή το οτιδήποτε από το σπίτι του, να ανοίξει την εγκυκλοπαίδεια.

Συνεχής αξιολόγηση και αποσύνδεση του Πανεπιστημίου από τα κόμματα και τις πελατειακές σχέσεις, μπορούμε να έχουμε; Να εξασφαλίσουμε δίκαιες εκλογές μελών ΔΕΠ μπορούμε; Αν μπορούμε, σε αυτούς τους τόσο δύσκολους καιρούς, με λίγα λεφτά, δεν χρειάζονται χρυσά έδρανα το Ελληνικ΄Πανεπιστήμιο μπορεί να τραβήξει μπροστά. Όσο νωρίτερα το αντιληφθεί η πολιτική ηγεσία του τόπου αλλά και το ίδιο το Πανεπιστήμιο, τόσο καλύτερα. Καλύτερα και για τη γενιά μου που δεν θα χαθεί, αλλά και για όλη τη χώρα. Γιατί αν απογοητεύεις τη γενιά η οποία σε μια δεκαετία θα είναι η ατμομηχανή σου, ε, τότε, το έχασες το παιχνίδι.

Οριακή Βία - Tungsten

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση μπορεί να έχει το Βολφράμιο με τη βία. Αφορμή  η ομώνυμη ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου. Το Βολφράμιο πάντα το χάζευα, μ' αρέσουν οι λάμπες πυρακτώσεως με το νήμα βολφραμίου, μπορώ να τις χαζεύω με τις ώρες. Αναγκαίο κακό οι λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας οι οποίες όμως μου στερούν τη χαρά της παρατήρησης του μεταλλικού νήματος που φλέγεται. Από τις χαλαζιακές φλέβες στους πηγματίτες, κλεισμένο σ'ένα γυαλί να μετατρέπει την ηλεκτική ενέργεια σε φωτιά, φως.

Οι ταινίες αφηγούνται ιστορίες και μας βάζουν σε ένα τριπάκι, να μπαίνουμε στη θέση, στα "παπούτσια" του άλλου που λένε και οι Άγγλοι. Μπήκα κι εγώ στη θέση αυτών των ανθρώπων που έφτασαν στο σημείο να ασκήσουν βία. Ασκείς βία έτσι απλά; Τραυματίζεις έτσι απλά σωματικά ή ψυχικά έναν άνθρωπο; Είμαστε όλοι ικανοί at some point να αφαιρέσουμε μια ανθρώπινη ζωή;

Υπάρχει για όλους αυτό το σημείο που αλλάζεις διάσταση και το μυαλό σου θολώνει; Είμαι εγώ ικανή να πάρω ένα περίστροφο και να αφαιρέσω μια ανθρώπινη ζωή; Ένιωσα σε κάποιο σημείο στη ζωή μου πρόσφατα, όταν έφυγε η ξανθούλα μου ότι αυτός που την έστειλε σε άλλη διάσταση θα ήθελα να πεθάνει από τα χέρια μου. Έπιασα τον εαυτό μου να λέει ότι αν είχα περίστροφο κι αυτόν απέναντι θα τράβαγα τη σκανδάλη. Είδα το παιδί στην ταινία να σηκώνει όπλο και είπα μέσα μου, ε ναι λοιπόν, καν' το. Δεν ξέρω αν μου έδινε κανείς σήμερα αυτόν τον άνθρωπο κι ένα περίστροφο αν θα το έκανα. δεν ξέρω αν με ψυχρή λογική ή ωμό συναίσθημα οπλίζεται το χέρι σου να κάνει κάτι τέτοιο. Είπα τότε ότι θα τον σκότωνα και δεν θα κοιτούσα πίσω. Σήμερα μάλλον δεν μπορώ να το κάνω. 

Η οριακή βία, αυτή η στιγμή που μπορεί να οπλίσει το χέρι σου και να κάνεις κάτι τέτοιο, είναι απρόβλεπτη και ξαφνική, ακριβώς όπως καίγεται μια λάμπα, όταν κοπεί ή καεί το νήμα βολφραμίου. Ανάβεις τον διακόπτη και δεν βγαίνει πια φως. Κόβεται το κύκλωμα. Όπως λοιπόν κάθε λάμπα μπορεί να καεί, έτσι είναι δυνατόν και κάθε άνθρωπος να φτάσει το οριακό σημείο, να ασκήσει οριακή βία και να αφαιρέσει έτσι απλά μια ανθρώπινη ζωή.

Και το φως, η φωτιά να γίνει σκοτάδι.