Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cinema. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cinema. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011

Οριακή Βία - Tungsten

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση μπορεί να έχει το Βολφράμιο με τη βία. Αφορμή  η ομώνυμη ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου. Το Βολφράμιο πάντα το χάζευα, μ' αρέσουν οι λάμπες πυρακτώσεως με το νήμα βολφραμίου, μπορώ να τις χαζεύω με τις ώρες. Αναγκαίο κακό οι λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας οι οποίες όμως μου στερούν τη χαρά της παρατήρησης του μεταλλικού νήματος που φλέγεται. Από τις χαλαζιακές φλέβες στους πηγματίτες, κλεισμένο σ'ένα γυαλί να μετατρέπει την ηλεκτική ενέργεια σε φωτιά, φως.

Οι ταινίες αφηγούνται ιστορίες και μας βάζουν σε ένα τριπάκι, να μπαίνουμε στη θέση, στα "παπούτσια" του άλλου που λένε και οι Άγγλοι. Μπήκα κι εγώ στη θέση αυτών των ανθρώπων που έφτασαν στο σημείο να ασκήσουν βία. Ασκείς βία έτσι απλά; Τραυματίζεις έτσι απλά σωματικά ή ψυχικά έναν άνθρωπο; Είμαστε όλοι ικανοί at some point να αφαιρέσουμε μια ανθρώπινη ζωή;

Υπάρχει για όλους αυτό το σημείο που αλλάζεις διάσταση και το μυαλό σου θολώνει; Είμαι εγώ ικανή να πάρω ένα περίστροφο και να αφαιρέσω μια ανθρώπινη ζωή; Ένιωσα σε κάποιο σημείο στη ζωή μου πρόσφατα, όταν έφυγε η ξανθούλα μου ότι αυτός που την έστειλε σε άλλη διάσταση θα ήθελα να πεθάνει από τα χέρια μου. Έπιασα τον εαυτό μου να λέει ότι αν είχα περίστροφο κι αυτόν απέναντι θα τράβαγα τη σκανδάλη. Είδα το παιδί στην ταινία να σηκώνει όπλο και είπα μέσα μου, ε ναι λοιπόν, καν' το. Δεν ξέρω αν μου έδινε κανείς σήμερα αυτόν τον άνθρωπο κι ένα περίστροφο αν θα το έκανα. δεν ξέρω αν με ψυχρή λογική ή ωμό συναίσθημα οπλίζεται το χέρι σου να κάνει κάτι τέτοιο. Είπα τότε ότι θα τον σκότωνα και δεν θα κοιτούσα πίσω. Σήμερα μάλλον δεν μπορώ να το κάνω. 

Η οριακή βία, αυτή η στιγμή που μπορεί να οπλίσει το χέρι σου και να κάνεις κάτι τέτοιο, είναι απρόβλεπτη και ξαφνική, ακριβώς όπως καίγεται μια λάμπα, όταν κοπεί ή καεί το νήμα βολφραμίου. Ανάβεις τον διακόπτη και δεν βγαίνει πια φως. Κόβεται το κύκλωμα. Όπως λοιπόν κάθε λάμπα μπορεί να καεί, έτσι είναι δυνατόν και κάθε άνθρωπος να φτάσει το οριακό σημείο, να ασκήσει οριακή βία και να αφαιρέσει έτσι απλά μια ανθρώπινη ζωή.

Και το φως, η φωτιά να γίνει σκοτάδι.

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010

Χάρισμα

Πρεμιέρα.



Μια όμορφη Ελληνική ταινία, με προσεγμένη σκηνοθεσία και καλούς ηθοποιούς. Πρεμιέρα στον κινηματογράφο Έλλη, στην Ακαδημίας, με εκείνα τα στενά καθίσματα, σχεδόν παιδικά. Να πάτε. Μετά το πρόγραμμα είχε after-party στην Αβραμιώτου, στο Six D.O.G.S. Τραγούδια, κόσμος και κακό τσάμπα ουίσκι (Dewars). Τσάκισα μια Murphy's, άφησα τους υπόλοιπους να το παίζουν χαρούμενοι γενικά και αόριστα και τι γαμάτες μουσικές και είμαστε φοβεροί, τι λες τώρα, και την χιόνισα για το σπίτι.
Να πάτε να την δείτε πάντως. Μην είστε κουνάβια. Ο Harry Potter καλύτερος είναι δηλαδή;

Καληνύχτα σας.
Υπολήπτομαι.

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

Για εμάς, χωρίς εμάς

Θα πρέπει να το εξετάσουμε αυτό. Πλέον κανείς δεν έχει επιπτώσεις αν δεν πάει να ψηφίσει. Παλαιότερα οι γονείς μας μετρούσαν τα χιλιόμετρα. Και μόνο αν δεν πέθαινε ο θείος τάδε ή αν δεν είχαν παππού-γιαγιάδες με σπασμένο το οτιδήποτε, robocop στο νοσοκομείο. Σήμερα, χτες δηλαδή, φίλος του αδερφού μου, γείτονας, που ψήφιζε Δήμο Αθηναίων, αφού μου είπε ότι είναι απαράδεκτο που μπορεί να ξαναβγεί ο Κακλαμάνης στην Αθήνα θα είναι μεγάλη πίκρα.
Κι αυτά η ώρα 5. Το απόγευμα. Και ξαφνικά μου λέει ότι δεν θα πάει να ψηφίσει. Βαριέται. Αλλά έχει άποψη για την έκβαση της εκλογικής μάχης, τους υποψηφίους, τα πάντα. Αίσχος, θάνατος και βούρκος.
Ακούω ραδιόφωνο, πολύ συγκεκριμένα πράγματα γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι για μένα ανάγκη. Το ραδιόφωνο με ηρεμεί. Μου αδειάζει το κεφάλι. Είναι μια εκπομπή, που λέει από μικροφώνου ότι σκέφτομαι και θέλω να φωνάξω. Μόνο με ραδιόφωνο και φίλους ξεχνιέμαι. Χωρίς αυτά κλείνει η πόρτα και με πλακώνουν οι σκέψεις.
Εύχομαι να μην περνάει άλλος κόσμος τέτοια πράγματα, σου γαμάνε το μυαλό, η σκέψη κάνει loopες, δεν μαζεύεσαι. Και δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα γιατί αυτό το ρημάδι δε ρωτάει και ποτέ πριν σκεφτεί.
Και έρχεται το βράδυ. Και αντί για ύπνο κάθε βράδυ σε πάει cinema. Το έργο άγνωστο. Το υποψιάζεσαι, αλλά είσαι πάντα μόνος και χωρίς ποπ κορν. Και δεν έχει έξοδο και διάλειμμα. Παίζει ταινία το μυαλό, με εσένα κι αυτούς που αγαπάς. Και την βλέπεις να πέφτει απ' τη μηχανή, κομμάτια, να βλέπει τα τραύματα της και να αντιδρά στον πόνο. Και συνειδητοποιείς σε κάποιο κομμάτι του έργου ότι αντί για εκείνη στο δρόμο, στη μηχανή, στο χειρουργείο, πεθαίνεις εσύ στη θέση της. Και είναι φοβερό. Κάθε νύχτα μια ταινία. Την θέλω ζωντανή, όχι ταινία. Αλλά αυτό σου έχει μείνει, φωτογραφίες, γέλια και οι ταινίες του μυαλού. Και αυτό το cinema πονάει τόσο πολύ...


Καληνύχτα