Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία

Επιτέλους σπίτι, κουρασμένη και χαρούμενη. Χθες ντύσαμε τη Βιβή νυφούλα και την καμαρώσαμε στο πλάι του Αιμίλιου, στον Θεσσαλικό κάμπο, στο χωριό της στα Τρίκαλα. Είναι πάντα τόσο όμορφο να βλέπεις φίλους να χαμογελούν στη χαρά τους και να τους συνοδεύουν φίλοι και συγγενείς με τραγούδια και χαρές. Μες τη ζέστη.

Γυρίζοντας, είδα στο blog της φίλης Τζώρτζιας το νέο της post. Μια νέα κοπέλα, ξύπνια, με χιούμορ, λαμπρό πνεύμα και μεγάλη θέληση για Ζωή, συνεχίζει να δίνει τη μάχη της. Τώρα της δίνεται μια παραπάνω ευκαιρία, μια ελπίδα να βελτιώσει την ποιότητα ζωής της. Η νόσος Lyme είναι ύπουλη, ξέρει να κρύβεται και να ταλαιπωρεί. Μπορο΄ύμε όλοι να βοηθήσουμε τη Τζώρτζια να δώσει τη μάχη στην Ινδία. Υπάρχει ελπίδα με μια νέα θεραπεία να γίνει η ζωή της καλύτερη. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Κι αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε οι ίδιοι, έστω και λίγο, προωθήστε το. 

Η Βιβή χαμογελούσε και έλαμπε χθες. Θέλω αύριο να χαμογελάει και η Τζώρτζια. 

Εσείς;

Αλλιώς

Τελικά αγαπητοί συνταξιδιώτες, από τον Οκτώβρη και μετά, ένα μήνα παρά κάτι μέρες πριν ανοίξω τούτο δω το ιστολόγιο, καταλαβαίνω πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος. Να δει τη ζωή αλλιώς, να καταλάβει ότι πια δεν τον γεμίζουν τα ίδια πράγματα, να κοιτάξει τους πραγματικούς φίλους στα μάτια, να κρατήσει στη ζωή του αυτά που έχει πραγματικά ανάγκη. Να φάει ένα μακαρόνι στα Εξάρχεια με 2 καλούς φίλους, να τους πει αυτό που σκέφτεται, να δει την αγγελία γάμου τους στην εφημερίδα και να χαρεί πραγματικά.

Δεν τα έκανα αυτά μέχρι τότε. Ή δεν τα εκτιμούσα όσο έπρεπε. Αναλώθηκα σε άλλα πράγματα. Τέλος. Θα τελειώσω με αυτές τις εκκρεμότητες στις σπουδές μου και μετά θα κάνω ότι με προστάζει η καρδούλα μου. Όσο σκατά κι αν είναι η εποχή. Για να μπορώ να περπατάω στο σπίτι και να είναι η ψυχή μου ανάλαφρη. Γιατί βαρέθηκα να τα πλάνα μου στη ζωή να μην είναι 100% δικά μου. Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα. 

Αυτό.

Ανάσταση με G. B. Pergolesi.

Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να καθαρίζει η ψυχούλα σου. Stabat Mater στον υπολογιστή και το ipod και περπάτημα, ή διάβασμα. Ακούγοντας και τα 12 μέρη, αλλά με ιδιαίτερη αγάπη στο 2ο, ένιωσα την ψυχή μου να καθαρίζει. Αυτός που μου το έστειλε, αχ αυτός ο άνθρωπος, πόσο με ξέρει τελικά, δεν ξέρει τι καλό μου έκανε, μακάρι να καθάρισε και τη δική του την ψυχούλα. Μετά από αυτό, μετά από την εσωτερική καταβύθιση στην ψυχούλα μου, τον νοητό θρήνο ή και τον πραγματικό κάποιες φορές, έχει πια νόημα η Ανάσταση.

Τώρα φαίνεται πόσο σωστή ήταν η επιλογή της τρόπω τινά απομόνωσης, η επιλογή του να μείνει κανείς μόνος στις οικογενειακές γιορτές, έστω για μια φορά, να έχεις ένα σπίτι άδειο, να κάνεις ανάσταση μαζί με φίλους και να τρως μαζί τους, να πίνεις το ποτό σου μαζί τους, να μην μονάσεις μόνος σου, αλλά να έχεις τη δυνατότητα της απομόνωσης και της περισυλλογής. Και με τέτοιες μουσικές και άλλους ύμνους, καθολικούς, ορθόδοξους, πιστεύεις δεν πιστεύεις, κάτι έχουν και σου καθαρίζουν την ψυχούλα σου, παίρνουν βελόνα και κλωστή και σου ράβουν την καρδούλα. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα. Εύχομαι όλοι με κάποιο τρόπο να βρήκαν βελόνα και κλωστή, χρειάζεται.

Χρόνια καλά σε όλους.

Cuius animam gementem,
contristatam et dolentem
pertransivit gladius.

Ματιά στην Ιαπωνική τάφρο - Μεγ. Παρασκευή - Σάββατο.

Ξέρω, πέρασαν τόσες μέρες και δεν έχω γράψει ένα post. Γιατί; Γιατί όταν ένα θέμα φεύγει από πρωτοσέλιδο, από πρώτη είδηση στις ειδήσεις των 8, από το μονόλεπτο ενημέρωσης του ραδιοφώνου στις και μισή, δεν πάει να πει ότι δεν υπάρχει. Ούτε ότι όλη η καταστροφή εστιάζεται στο ατύχημα του Fukushima Daiichi Nuclear Power Plant.

Κάπως έτσι ξεκινούσε το post που άρχισα να γράφω στις 7 Απριλίου και δεν τελείωσα γιατί δεν πρόλαβα. Από τις 11 Μαρτίου 2011 έχουν περάσει 42 μέρες, πάνω από 1000 μετασεισμοί σεβαστού μεγέθους, 4 πάνω από Μw=7, κοντεύει να φύγει η μεγάλη εβδομάδα, ο ήλιος λάμπει και μόλις φούρνισα μια νηστίσιμη σπανακοπρασόπιτα, from scratch. Yeah. To mac έχει λίγο αλεύρι επάνω, η κουζίνα είναι ελαφρώς μπουρδέλο, το σπίτι άδειο από επιλογή, και τώρα θα καπνίσω κι ένα τσιγάρο. Έτσι. Θα βγω να γράψω και το υπόλοιπο post στο μπαλκόνι. Με γυαλί ηλίου και αλευρωμένη πυτζάμα, έτσι γιατί μπορώ.

Ωραία η πίτα τελικά. Ακόμη καλύτερη όμως η εκπομπή που ακούω τώρα στο ραδιόφωνο. Τόσο καλή που δεν χρειάζεται εκκλησία μετά από αυτό για να πέσεις σε περισυλλογή και κατάνυξη. Έτσι κι αλλιώς επιτάφιος θρήνος στην Καισαριανή, δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από άπειρο κόσμο που κοιτάει τι φοράς, με ποιον ήρθες... Τέλος πάντων, δεν πιστεύω γενικώς, αλλά η έννοια της ανάστασης η οποία προϋποθέτει θάνατο, με γοητεύει γιατί είναι ελπιδοφόρα, γιατί σου δίνει παραθυράκι στον θάνατο. Τις λοιπές πασχαλινές μαλακίες δεν τις αντέχω, άσε που σε μια εποχή αφθονίας, παρά την κρίση, τελικά δεν έχει νόημα και τόσο φαΐ. 


Αλλά λέγαμε για την Ιαπωνία. Α ναι. Σωστά. Έπρεπε να περάσουν 42 μέρες, για να πιάσει το μυαλό μου όλη την έκταση του πράγματος, τα κοιτάξαμε όλα, σεισμό - μετασεισμική ακολουθία, εντάσεις, συνοδά φαινόμενα, ύψος tsunami στην ακτή, μέγιστο ύψος μέσα, προέλαση στην ξηρά και συνθήκες. Νεκρούς, καταστροφές στις υποδομές, Na-Tech ατυχήματα, επιπτώσεις από όλα αυτά, δεν τελειώνει ο κατάλογος. Και καπάκι το Na-Tech στο Daiichi. Και αναρωτιέσαι τι θα γίνει τόσος κόσμος, όσο γράφαμε τα papers πόσοι άνθρωποι κοιμούνται σε γυμναστήρια, σκηνές, περιφραγμένα σπιτάκια με χαρτόκουτα, πόσοι ηλικιωμένοι ουσιαστικά καταδίκασαν τον εαυτό τους σε θάνατο αφού δεν εγκατέλειψαν τις κατοικίες τους.


Είναι της μοίρας αυτού του post να κατακερματιστεί, Σάββατο μεσημέρι πια, η θεματολογία η ίδια, περιμένοντας την ανάσταση. Της Τανίνας, γιατί η άλλη θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Και τι δεν θα' δινα. Με ορθόδοξους ύμνους και Pergolesi, την φίλη Ιωάννα διαδικτυακώς σε ανοιχτή γραμμή κι όλα στο κεφάλι αχταρμά, να προσπαθούν να μουν σε τάξη.


Ξαναγυρνάμε στα πυρηνικά. Το πόσο ανεύθυνα χειρίστηκε μια φαινομενικά τόσο έτοιμη και τόσο εκπαιδευμένη χώρα, δεν το χωράει το μυαλό μου. Από το προκαταστροφικο στάδιο ακόμα. Αφήνεις πυρηνικά εργοστάσια του '70 ανοιχτά, δίπλα στον ωκεανό, κάτω από τον Νομό με τη μεγαλύτερη πιθανότητα εκδήλωσης σεισμού και ενώ ο αντισεισμικός κανονισμός σου έχει αλλάξει και οι αντιδραστήρες χρειάζονται ενίσχυση. Και μετά που οι επιταχύνσεις είναι 20-25% πάνω από τις επιταχύνσεις σχεδιασμού να ψάχνουμε αν έσπασε. Ε και βέβαια έσπασε καλή μου. Γενικώς. Απογοητεύτηκα. Ενώ είχαν την υποδομή και έσωσαν άπειρο κόσμο με το early warning και τις κατασκευές, τα πυρηνικά από την αρχή φάνηκε ότι εχάθη το παιχνίδι. Χάλια μαύρα. 


Δεν πρέπει να σχεδιάζω να πάω κάπου για σπουδές. Έχει καταντήσει ανέκδοτο. Σεισμός, tsunami, nukes, IMF οσονούπω στην Αμερική, αν πω ότι θα κάτσω εδώ θα χρεωκοπήσουμε κανονικάουα και με τον νόμο.


Τι να πω. Καλή ανάσταση, όπως τη νιώθει ο καθένας. Ελπίζω να βουτήξατε όλοι έστω και λίγο τις ψυχούλες σας στο σιρόπι της περισυλλογής και της ατμόσφαιρας που πραγματικά προσφέρουν οι ημέρες, όχι στα Kinder αυγά και τις λαμπάδες Ντόρα. Για να έχει νόημα το μετά. Ναι; 
Άντε.

Γιορτή χωρίς party

Για σένα που γιορτάζεις, δεν ξέρω τι να γράψω.

Ένα κομμάτι θέλει ευχές να στείλει, μήπως κάπου ακούς,

όμως οι ευχές που σκέφτηκα νόημα δεν βγάζουν.

Να ζήσεις λένε οι ευχές.

Όταν γιορτάζουν φίλοι έτσι εύχονται, μα στις ψυχές

που ταξιδεύουν μόνες δεν πάνε ευχές, μα προσευχές.

Όπως θυμάμαι θέλω να'σαι και να χαμογελά η ψυχή σου.

Να ξέρεις πως θα κουβαλας ένα κομμάτι μου μαζί σου

κι ας μη σε βλέπω. 

Ας μην υπάρχεις με την έννοια της ύλης, 

στην καρδιά και στην ψυχή μου πάντα θα γιορτάζεις, 

να' ναι χαρούμενη και χαμογελαστή η ψυχή σου 

κι αν θες ξανθούλα, κι αν μπορείς, να έρχεσαι.

Χαρά και λύπη να μας συντροφεύει η γλυκιά σου θύμηση.

Για σένα που γιορτάζεις, κουστούμι δε θα βάλω.

Θα κάνω όμως μόνη μου μες την ψυχή μου party,

όπως πάντα γιορτάζαμε, να'ναι καλά η ψυχή σου.

Το ξερό μου το κεφάλι

Είπα να κοιμηθώ, έφτασε 3 παρά η ώρα. Είχα πει σήμερα ότι θα κοιμόμουν νωρίς έτσι κι αλλιώς. Πονάει το κεφάλι μου. Το βάρεσα με απίστευτη δύναμη στο Πανεπιστήμιο, πριν 12 ώρες και κάτι. Παρά τους πάγους και το κεφάλι κάτω από βρύσες και τα λοιπά, το καρούμπαλο είναι μορφολογική ασυνέχεια, πραγματικό αντικείμενο έρευνας για έναν τεκτονικό γεωλόγο. Οι συνάδελφοι μου στο Πανεπιστήμιο το εκτίμησαν.

Είπα λοιπόν, γυρνώντας σπίτι να κάτσω τα τελειώσω το κομματάκι που έκανα και να την πέσω. Πορτοκάλι - μανταρίνι στο πιάτο, τσούκου τσούκου, ανοίγουμε και social (τρελό χάζεμα) networks και σκάει η είδηση. Ο πόνος και η δυσκολία πάει με βελάκι. Τακ. Πάνω τους πάλι, μετά από 3 και κάτι μήνες, νωπό ακόμα, εκεί. Αρρώστια. Γιατί ρε πούστη μου; Ποιος τα γράφει αυτά, λένε είναι γραφτό και γραφτό, σκατά, μαλακίες ρε γαμώτο. Ευτυχώς το προλαβαίνεις κάπως νωρίς, αλλά όχι ρε γαμώτο αρρώστια. 

Σκεφτόμουν πως μπορεί ο βλάκας να τσακίστηκα έτσι το μεσημέρι χωρίς να ανοίξω το κεφάλι μου, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω. Και τώρα που μαθαίνω αυτό, ας έσπαγε το δικό μου το κεφάλι. Όχι πόνο στον πόνο ρε συ, όποιος τα αποφασίζει και ρίχνει το ζάρι του καθενός. Όχι ρε συ. Να ησυχάσουν οι άνθρωποι λίγο, γιατί τους στέλνεις τέτοια πράγματα; Εκεί που είναι ο άλλος χώμα δηλαδή να τον πατήσεις κάτω; 

Όλα να πάνε καλά, μόνο αυτό, να ξυπνήσει αύριο από την νάρκωση και να είναι σαν να μην το είχε ποτέ. Το ξέρω ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται αλλά τα εύχομαι με όλη μου τη δύναμη, όλη μου την ψυχή και το είναι μου. Κι ας μου έσπαγε εμένα το κεφάλι. Ζήσε και προχώρα γι΄αυτός που είναι πίσω, με όλους που μείναμε πίσω όταν έφυγε η ξανθούλα μου. Όλοι να παλέψουμε, με όλη μας τη δύναμη και τις σκέψεις. Ξύπνα δυνατή και νίκησε το. 

Μπορείς.

Η Amina σαν χώρα

Δανείζομαι τα δικά της λόγια.

"Internet service in Egypt is completely blocked after hours of shutting down SMS and BBM service. An entire nation is being isolated, Egypt is officially a blackhole. Please spread, Egyptians living abroad and people who care have to tell the world what's happening in Egypt. Egyptian people are in grave danger." 

Αυτό μας postαρε σήμερα το πρωϊ. Την Amina τη γνώρισα το 1996 στη Σουηδία στο Summervillage της CISV . Όταν λοιπόν γράφουν άνθρωποι που ξέρω για το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα στη χώρα τους, όταν ο λαός τους κολυμπά προς την ελευθερία, έχουμε όλοι υποχρέωση να κάνουμε τη φωνή τους να ακουστεί.

Η κατάσταση ή θα λήξει με την πτώση του καθεστώτος (ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας) Mubarak, ή θα πνιγεί στο αίμα. Η βια είναι απίστευτη, η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και πλέον και πολίτες και αστυνομία είναι βίαιοι. Στη σημερινή διαδήλωση  μετά την προσευχή ήταν αναμενόμενο ότι θα υπήρχε πολύς κόσμος παρά τις προσπάθειες να κοπεί κάθε επικοινωνία ηλεκτρονική και μη, αλλά και μεγάλη βια και ένταση. Υπάρχουν πλέον ελεύθεροι σκοπευτές, οι εκεί ασφαλίτες χτυπούν δημοσιογράφους, η χρήση χημικών είναι πάρα πολύ μεγάλη. Επικρατεί το απόλυτο χάος.

Τη σκέφτομαι και στα μάτια της σκέφτομαι όλη την Αίγυπτο. Και την Foufa σκέφτομαι που έχει και 2 μικρά παιδιά. Θέλω το καλύτερο για εκείνες και για όλο τον κόσμο που είναι στο δρόμο έτοιμος να δώσει το αίμα του για να αλλάξει  τη ζωή του, τη μοίρα του.

The revolution will not be televised, damn right,

The revolution will be posted and tweeted...

3

3 μήνες ψυχούλα μου. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

3 μήνες. Αδυνατώ να το αποδεχτώ. Δεν γίνεται. Δεν θέλω να γίνεται. Κι όμως έτσι είναι. Όπου υπάρχει η ψυχή σου, και η σκόνη σου, μέσα μου, μέσα μας, παντού, να ξέρεις δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. 

 Σ' αγαπώ πολύ.

Καλημέρα.

Σαν σήμερα γιορτάζει η φίλη μου η Τανίνα.

Σαν σήμερα κι όχι σήμερα. Όχι πια. Αυτό έγραψε ο φίλος Κώστας, αυτός διαβάζει τη σκέψη μου σήμερα, όλοι εμείς που μείναμε πίσω, ένα βλέμμα αρκεί, ξέρουμε πως δεν θα' ρθει, δεν θα απαντήσει ποτέ πια στο τηλέφωνο, οι ευχές μας θα πέσουν κάτω.

Αλλά από μέσα μας όλοι της ευχόμαστε σήμερα, όπου και να είναι, να είναι καλά, όπως και να είναι, ξέρουμε το κομμάτι της που είναι ζωντανό μέσα στον καθένα από εμάς ότι σήμερα γιορτάζει. Χωρίς γλυκά και γέλια, φιλιά και χαμόγελα, χωρίς δώρα. Ευχόμαστε η αύρα της να είναι γύρω μας.

Θρηνήσαμε τον χαμό της, σήμερα όλοι γιορτάζουμε τη ζωή της. Έστω κι έτσι, βουβά με πόνο και κάποια δάκρυα, κρυμμένα, να μην τα δει κανείς. Μέσα μας. Εκεί θα την βρίσκουμε πάντα. Στη χαρά και στη λύπη μας, κάπου θα στέκεται πάντα και θα μας κρατά το χέρι. Απόψε μέσα στο ποτό μου, η πίκρα για το χαμό της και η γλύκα από τις αναμνήσεις και τη θύμηση της θα είναι εκεί. Γιατί κι αυτή η νύχτα θα είναι δική της. Τα τσιγάρα και τα βλέμματα, οι χοροί και τα τραγούδια στο Bios απόψε δικά της. Κι ας λείπουν τα μάτια και το γέλιο της απ' την παρέα, μια θέσει θα είναι πάντα κενή στο τραπέζι μας και θα την φέρνει έστω και με το μυαλό να κάθετε κοντά μας.

Εσύ που λείπεις σήμερα, ξανθούλα μου, χρόνια πολλά.

Η γάτα μου είναι Μουσουλμάνα.

Τη γάτα μου τη λένε Ζουμπουλία. Την αγαπώ πολύ. Είναι χοντρή. Όχι πολύ, αλλά δεν είναι και αδύνατη. Έχει τύπο. Τρώει φαγάκι ζυγισμένο, αλλά είναι στειρωμένη και είναι μπόγος. Τι να κάνουμε. Τρώει ότι μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου. Μύγες, νιαουρίζει στα σαμιαμίδια να κατεβούν να τα δοκιμάσει, γλείφει τον καναπέ μετά το πλύσιμο των ποδιών της. Γλείφει τις καρέκλες, δαγκώνει τη γωνία από ένα ξύλινο σκαμπό, τρώει και τη βροχή την πλαστικιή από το δέντρο και μετά μπάρφ, εμετουλάκο στο χαλί. Το top της, εκεί που η όρεξη της έπιασε κορυφή, ήταν όταν τη βρήκα να τρώει ένα διαφημιστικό Αγγλικών, από φροντιστήριο της γειτονιάς. Delivery δεν έφαγε. Αγγλικά. Μπράβο ρε γάτα. Φιλομάθεια. Γουστάρω. Ηλίθια.

Τώρα θα μου πεις, γιατί Μουσουλμάνα; Γιατί προσεύχεται. Στο πλυντήριο. Γιατί; Γιατί είναι το φαγάκι της από πάνω στο ντουλάπι. Μέσα μέσα, γιατί κάνει ταρζανιές. Τα ξεθάβει όλα. Κωλόγατο.

Τα μάτια της είναι κίτρινα. Alien. Και μοιάζει να έχει φάει μπουκέτο από χέρι βουτηγμένο στη μαύρη μπογιά. Οι καλτσούλες της είναι άσπρες και τα παπουτσάκια της χίμαιρα, ροζ και μαύρα. Και αφράτη. Κλέβει ότι φαγάκι βρεθεί, τρώει και τα φιστίκια τα κλειστά αράπικα και Αιγίνης, αλλά την αγαπώ.

Να αγαπάτε τα ζώα, ακόμα κι αν κάνουν το σπίτι μπουρδέλο. Γιατί όταν ανεβαίνουν στην αγκαλιά σου και ζητάνε χάδι, διώχνουν πόνο, θλίψη, θυμό. Όλα. 

Αγαπήστε. Όχι μόνο μια γάτα, αγαπήστε ανθρώπους, αφήστε τους να σας πιάσουν το χέρι όπως ανεβαίνει μια γάτα για χάδι. Δεν είναι αδυναμία. Αγάπη είναι.

Καληνύχτα.

Μακαρόνια με κέτσαπ

Σήμερα το απογευματάκι, μετά από μάταιο windowshopping στο κέντρο, αγοράσαμε γραβιέρα και πήγαμε στο σπίτι της ψηλούλας να φτιάξουμε μακαρόνια. Τα βράζει, τρίβουμε το τυρί και αποφασίζουμε να το παίξουμε πρωτοετείς. Βγάζει την κέτσαπ (Κύκνος, με έδρα το Ναύπλιον, ελληνική ντομάτα παρακαλώ), σερβίρουμε, κι εκεί που αρχίζει ο Μπογδάνος στο ραδιόφωνο, γκρεμίζει τα ποτήρια, γίνεται το σαλόνι Μπαγκλαντές από τα νερά και αρχίζουμε να γελάμε. Εκεί λοιπόν καταλαβαίνεις ποιες στιγμές μετράνε στη ζωή. Καλύτερα με ένα πιάτο μακαρόνια με κέτσαπ και γραβιέρα Κρήτης με μουλιασμένη φόρμα και κάλτσα, παρά οπουδήποτε αλλού. Στο καλύτερο εστιατόριο. Καλή φίλη και καλό ραδιόφωνο. Και γέλιο. 

Τι άλλο να ζητήσει κανείς;