Ο Μέλιος, η κουνελίνη και τα σκάνδαλα

Τι έμαθα αυτή την εβδομάδα; Έμαθα ή επιβεβαίωσα, τελικά δεν έχει και τόση σημασία. Έμαθα λοιπόν από την αρχή της εβδομάδας ότι και την πιο εξόφθαλμη μαλακία, το μεγαλύτερο ψέμα μεγατόνων, αν το δουλέψουν καλά τα δελτία των 8 (ή 8μισή θα σας γελάσω), το πιστεύει και  ο καλοκουρδισμένος δημοσιογράφος (ο Θεός να σας κάνει), αλλά ΚΑΙ ο πολιτικός. 

Σπηλιωτόπουλος στον flash για παράδειγμα (ρε σεις αυτός όντως το πίστεψε) ότι ο Ρουσόπουλος δεν είχε καμία ανάμειξη με σκάνδαλα, το Βατοπέδι λέει σιγά και τι ήταν, μπρος στη Siemens ούτε για Τρίπατο στη Σουβάλα δεν πιάνεται, αλλά και αν το αποφασίσει ο πάλαι ποτέ πρίγκηψ των ΜΜΕ μπορεί (pourquoi pas?) να γυρίσει στην Συγγρού πλέον γιατί η Ρηγίλλης μας τελείωσε. Το μοναδικό θέμα λέει  είναι ότι πρέπει "να κατακάτσουν τα πράγματα προφανώς". Ρε συ Άρη, αν είναι να χάσουμε τέτοιου διαμετρήματος πολιτικούς άνδρες, θα βγω εγώ να καταβρέξω.  Μάλιστα. Να σχολιάσω; Όχι. Τράβηξα σύγχυση. 

Θα πω όμως για τους δικαστές και τους εισαγγελείς που δεν τους επιτρέπει ο νόμος και το Σύνταγμα να προβούν σε διώξεις πολιτικών προσώπων, όλοι οι φάκελοι, όλα  τα στοιχεία, τα πάντα, πρέπει να πηγαίνουν στη Βουλή. Καταλαβαίνω ότι είναι έτσι το Σύνταγμα για να υπάρχει δικλείδα ασφαλείας σε πονηρούς καιρούς, αλλά για Siemens, εξοπλιστικά, Βατοπέδια και ένα κάρο άλλα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί μετά βγαίνει ο τάδε και ο δείνα άγιος, θα μας αποδείξουν ότι ο Τσοχατζόπουλος δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ότι ο τάδε δεν ήξερε, ο Σημίτης δεν είχε ευθύνη, οι υπουργοί της ΝΔ θα κάνουν τις κινέζες and so on.

Το επίπεδο δε των συζητήσεων μεταξύ δημοσιογράφων και πολιτικών πάνω σε αυτά τα θέματα, είναι πέρα από κάθε φαντασία, ούτε στη Γενική Συνέλευση στο Πανεπιστήμιο τέτοια χάλια, μα την αλήθεια. Μαζευτείτε ρε, όλοι, αν είναι δυνατόν, αλλά και οι πολίτες, κόψτε ρε τα δελτία στην τηλεόραση, μαχαίρι. Ίσως αν πέσουν κάτω από το 10% θεαματικότητα, καταλάβουν ότι δεν τρώμε (όλοι τουλάχιστον) τριφύλλια, κουνελίνη, μαρουλάκι από το μανταλάκι και ότι τρώει το συμπαθέστατο και χαδιάρικο κουνέλι της φίλης μου Ευαγγελίας. Αυτό τουλάχιστον έχει και την ικανότητα να σου δείχνει ότι έχει νεύρα, ότι δεν του αρέσε αυτό που κάνεις, είναι ένα δυναμικό και ατίθασο κουνέλι. 

Μέχρι λοιπόν να αναποδογυρίσουμε το μπολ με την κουνελίνη όπως κάνει ο Μέλιος, όσοι θα συνεχίσουν να την τρώνε αδιαμαρτύρητα στο σπιτάκι τους μέσα, ελπίζω έστω να πάψουν να είναι (ή να φαίνονται) ως η μεγάλη πλειοψηφία.

Οι υπόλοιποι στο κλουβί σας και γρήγορα...

Παραγραφή - #noJusticeGr - Ντροπή;

Αγαπητέ Αρκούδε έχεις παραπάνω από δίκιο. Συμφωνώ. Είναι ανέντιμο από την μεριά μας ως πολίτες να σιωπούμε. Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο αποφασίζει την παραγραφή των εγκλημάτων (γιατί περί αυτού πρόκειται), των τριών πρώην υπουργών σχετικά με την υπόθεση του Βατοπεδίου. Φυσικά για το επίσημον της αποφάσεως θα περιμένουμε μέχρι το τέλος του μήνα, αλλά όλα δείχνουν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Η Ανώτατη Δικαστική Εξουσία της Ελληνικής Δημοκρατίας επιβραβεύει τους πολιτικούς και τις μεθόδους που ακολουθούν κάτω από τα τρπέζια και πίσω από κλειστές πόρτες.

Και να ήταν μόνο αυτή η περίπτωση, με μια τέτοια απόφαση θα νομιμοποιηθεί ουσιαστικά η διαδικασία καθαρισμού του "κάδου ανακύκλωσης" του Ελληνικού κοινοβουλίου, αφού σε κάθε χοντρό σκάνδαλο ή στραβή στο μέλλον, θα κλείνουμε τη Βουλή ala Καραμανλής Jr. και η Ανώτατη Δικαστική Εξουσία θα επικυρώνει την αποποίηση ευθυνών των κυβερνώντων και κατ' επέκτασιν του συνόλου του πολιτικού κόσμου, αφού με τέτοιο προηγούμενο, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι ο οποιοσδήποτε βρεθεί σε αντίστοιχα δύσκολη θέση στο μέλλον δεν θα το χρησιμοποιήσει.

Γιαουρτάκι export, 0%, όλη η γεύση...

Τότε λοιπόν πάλι ίσως γράψουμε από ένα post, ίσως κράξουμε πάλι αυτούς που δεν ντρέπονται να επικυρώνουν τέτοιες αποφάσεις αλλά και αυτούς οι οποίοι βγαίνουν λάδι από κάθε τέτοια ιστορία, αλλά τα ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους πάλι θα αποσιωπήσουν το θέμα. Έτσι κι αλλιώς αν δεν τα θυμίσεις στον πολίτη που ενημερώνεται από τα δελτία των 8, έχεις πολύ καλές πιθανότητες μέχρι να ξαναδέσουν καρπούς οι νεραντζιές κάτω από το σπίτι μου, να τα έχουν ξεχάσει. Και αυτά τα πρόσωπα να διεκδικήσουν επιτυχώς και πάλι θέσεις κεντρικής εξουσίας και διοίκησης. 

Κοιμούνται το βράδυ; Κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέφτη; Δεν ανακατεύεται το στομάχι τους; Όχι ε; Εμένα και ευτυχώς δεν είμαι και τόσο μόνη (θέλω να πιστεύω) δεν το χωράει το μυαλό μου, να βγαίνουν έτσι εξόφθαλμα εκτός οποιασδήποτε πιθανότητας απόδοσης δικαιοσύνης τέτοια σκάνδαλα. Ο κατάλογος είναι μακρύς, οι ηθικοί (ή μήπως ανήθικοι) αυτουργοί δεν είναι μόνο τρεις, αλλά δεν μπορώ να μην κάνω αυτή την διαπίστωση.

Κύριοι ανήθικοι, τώρα που θα είναι νόμιμο, για εσάς θα είναι ΚΑΙ ηθικό;

Σαν σήμερα γιορτάζει η φίλη μου η Τανίνα.

Σαν σήμερα κι όχι σήμερα. Όχι πια. Αυτό έγραψε ο φίλος Κώστας, αυτός διαβάζει τη σκέψη μου σήμερα, όλοι εμείς που μείναμε πίσω, ένα βλέμμα αρκεί, ξέρουμε πως δεν θα' ρθει, δεν θα απαντήσει ποτέ πια στο τηλέφωνο, οι ευχές μας θα πέσουν κάτω.

Αλλά από μέσα μας όλοι της ευχόμαστε σήμερα, όπου και να είναι, να είναι καλά, όπως και να είναι, ξέρουμε το κομμάτι της που είναι ζωντανό μέσα στον καθένα από εμάς ότι σήμερα γιορτάζει. Χωρίς γλυκά και γέλια, φιλιά και χαμόγελα, χωρίς δώρα. Ευχόμαστε η αύρα της να είναι γύρω μας.

Θρηνήσαμε τον χαμό της, σήμερα όλοι γιορτάζουμε τη ζωή της. Έστω κι έτσι, βουβά με πόνο και κάποια δάκρυα, κρυμμένα, να μην τα δει κανείς. Μέσα μας. Εκεί θα την βρίσκουμε πάντα. Στη χαρά και στη λύπη μας, κάπου θα στέκεται πάντα και θα μας κρατά το χέρι. Απόψε μέσα στο ποτό μου, η πίκρα για το χαμό της και η γλύκα από τις αναμνήσεις και τη θύμηση της θα είναι εκεί. Γιατί κι αυτή η νύχτα θα είναι δική της. Τα τσιγάρα και τα βλέμματα, οι χοροί και τα τραγούδια στο Bios απόψε δικά της. Κι ας λείπουν τα μάτια και το γέλιο της απ' την παρέα, μια θέσει θα είναι πάντα κενή στο τραπέζι μας και θα την φέρνει έστω και με το μυαλό να κάθετε κοντά μας.

Εσύ που λείπεις σήμερα, ξανθούλα μου, χρόνια πολλά.

Υπότροφοι, απόκληροι.

Με τι ασχολήθηκαν τα νέα χθες, 11.1.11 (μα τι συμμετρία Θεε μου); 

Να σας πω λοιπόν, έχουμε και λέμε. Γκλέτσος, διόδια, ανασχηματισμός σκιώδους κυβέρνησης ΝΔ, επίσκεψη Ισραηλινού Υπ.Εξ. τη σήμερον, στάσεις εργασίας ΜΜΜ, Πάγκαλος, τι άλλο; Πάνω κάτω, αυτά.

Οκ. Ωραία μέχρις εδώ. Συμφωνώ. Δεν είχαμε κορώνες για την οικονομία και νέα μέτρα, δεν γκρίνιαξε κανένας υπάλληλος (εκτός από όσους σιχτίρισαν που δεν μπόρεσαν πάλι να φτάσουν στη δουλειά τους σαν άνθρωποι). Μαΐστα. Ωραία.

Ωραία; Πάτε καλά; Τι αντίκρισα η γυναίκα, στο site του ΙΚΥ, που μπήκα να δω αν μπήκε καμία προκήρυξη; Αυτό.

"Στα πλαίσια των μέτρων λιτότητας και σε συνεννόηση με το Υ.Π.Δ.Β.Μ.Θ. για το ακαδ. έτος 2011-2012 ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΟΥΝ: α) Πρόγραμμα Μεταδιδακτορικής έρευνας στην Ελλάδα και β) Πρόγραμμα εκπόνησης διδακτορικής διατριβής στην Ελλάδα. Για τα υπόλοιπα προγράμματα του ΙΚΥ καθώς και για τον τρόπο επιλογής και χρηματοδότησης θα ακολουθήσει νεώτερη ανακοίνωση."

http://www.iky.gr/  με πολλή αγάπη. Το link είναι πεσμένο. Από απόψε. Το ξέρω. Γιατί άραγε; Κι όχι μόνο για την ιστοσελίδα. Γιατί αυτό, για την ανακοίνωση. Δεν μπορούμε να κόψουμε από αλλού;;; Σιγά τις υποτροφίες στην τελική, μην τρελαθούμε. Κι ας μην πληρώνονται στην ώρα τους είναι και μια βοήθεια. Και η υποτροφίες για τα μεταπτυχιακά (με εξετάσεις) ακόμη δεν έχουν προκηρυχθεί. Γιατί; Θα πάνε κι αυτά για φούντο; Και πως ζητάτε να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της αν πετάτε την εκπαίδευση στα τάρταρα; 

Θα το βγάλει κανένα κανάλι;; Τώρα που έπεσε και η ιστοσελίδα... Χλωμό ε...

Μάλιστα. 

Πάμε ανάσες όλοι μαζί, breathe in, breathe out. Γιατί μείναμε με τις ανάσες. 

Σπουδές; Bye bye...

Η γάτα μου είναι Μουσουλμάνα.

Τη γάτα μου τη λένε Ζουμπουλία. Την αγαπώ πολύ. Είναι χοντρή. Όχι πολύ, αλλά δεν είναι και αδύνατη. Έχει τύπο. Τρώει φαγάκι ζυγισμένο, αλλά είναι στειρωμένη και είναι μπόγος. Τι να κάνουμε. Τρώει ότι μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου. Μύγες, νιαουρίζει στα σαμιαμίδια να κατεβούν να τα δοκιμάσει, γλείφει τον καναπέ μετά το πλύσιμο των ποδιών της. Γλείφει τις καρέκλες, δαγκώνει τη γωνία από ένα ξύλινο σκαμπό, τρώει και τη βροχή την πλαστικιή από το δέντρο και μετά μπάρφ, εμετουλάκο στο χαλί. Το top της, εκεί που η όρεξη της έπιασε κορυφή, ήταν όταν τη βρήκα να τρώει ένα διαφημιστικό Αγγλικών, από φροντιστήριο της γειτονιάς. Delivery δεν έφαγε. Αγγλικά. Μπράβο ρε γάτα. Φιλομάθεια. Γουστάρω. Ηλίθια.

Τώρα θα μου πεις, γιατί Μουσουλμάνα; Γιατί προσεύχεται. Στο πλυντήριο. Γιατί; Γιατί είναι το φαγάκι της από πάνω στο ντουλάπι. Μέσα μέσα, γιατί κάνει ταρζανιές. Τα ξεθάβει όλα. Κωλόγατο.

Τα μάτια της είναι κίτρινα. Alien. Και μοιάζει να έχει φάει μπουκέτο από χέρι βουτηγμένο στη μαύρη μπογιά. Οι καλτσούλες της είναι άσπρες και τα παπουτσάκια της χίμαιρα, ροζ και μαύρα. Και αφράτη. Κλέβει ότι φαγάκι βρεθεί, τρώει και τα φιστίκια τα κλειστά αράπικα και Αιγίνης, αλλά την αγαπώ.

Να αγαπάτε τα ζώα, ακόμα κι αν κάνουν το σπίτι μπουρδέλο. Γιατί όταν ανεβαίνουν στην αγκαλιά σου και ζητάνε χάδι, διώχνουν πόνο, θλίψη, θυμό. Όλα. 

Αγαπήστε. Όχι μόνο μια γάτα, αγαπήστε ανθρώπους, αφήστε τους να σας πιάσουν το χέρι όπως ανεβαίνει μια γάτα για χάδι. Δεν είναι αδυναμία. Αγάπη είναι.

Καληνύχτα.

Χαμένη Έκλειψη.

Η ευθυγράμμιση Γης-Σελήνης-Ηλίου δίνει τη δυνατότητα παρατήρησης του ηλιακού δίσκου είτε σε κομμάτια, με δακτυλιοειδείς εκλείψεις όπως η σημερινή, είτε της κορώνας, του στέμματος, της φωτιάς του, σε ολική έκλειψη. 

Ο άνθρωπος, ζώο περίεργο από τη φύση του και με ανάγκη παρατήρησης των φυσικών φαινομένων από την  αρχή, ήδη στην προϊστορία, πρόγονοι του Homo Sapiens απεικόνιζαν τη φύση ως διακόσμηση, αφήγηση, αλλά και ανάγκη κατανόησης της. Στο πέρασμα των χρόνων η επιστήμη έδωσε στον άνθρωπο δυνατότητα και εργαλεία να παρατηρήσει την πλανήτη μας, την ατμόσφαιρα, το εσωτερικό της Γης, τους πλανήτες, τους δορυφόρους των και τον Ήλιο, το πιο λαμπρό άστρο, τον ζωοδότη. 

Η σημερινή έκλειψη έβγαλε αρκετούς στα μπαλκόνια με τις ακτινογραφίες θώρακος διπλωμένες στα δυο, αλλά μάταια. Η νεφοκάλυψη δεν μας έκανε το χατήρι. Προσωπικά άνοιξα παντζούρι, είδα γκρίζο ουρανό, ξενέρωσα και αυτό ήταν. Έτσι κι αλλιώς μερική έκλειψη έχουμε μέχρι και 5 φορές το χρόνο... Έτσι κι αλλιώς, σε αυτές τις περιπτώσεις άλλοι βγαίνουν στην ταράτσα, άλλοι γοητεύονται από τις βαρυτικές ανωμαλίες που προκαλούν αυτά τα φαινόμενα, άλλοι παρατηρούν τα άστρα καλύτερα και μαθαίνουν τα μυστικά του ήλιου, κι άλλοι καίνε τα films της φωτογραφικής τους μηχανής.

Με συννεφιά, αλλά να'τη!

Το σημερινό λοιπόν φυσικό φαινόμενο, στέρησε τον ήλιο στους Σκανδιναβούς, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς το Γενάρη δεν τρελαίνονται από ήλιο, είχαν κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη σε ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από εμάς. Αλλά και πάλι κανείς δεν ήταν σε θέση να παρατηρήσει το απόλυτο αυτή τη φορά. 

Η ολική έκλειψη ηλίου, εκτός της σπανιότητας της σε σχέση με το handfull μερικών εκλείψεων που θα τύχει να παρατηρήσει ένας άνθρωπος όσο ζει, δίνει και μια άλλη δυνατότητα. Κατά το στάδιο της πλήρους κάλυψης του ηλίου από τη Σελήνη, τότε και μόνο τότε μπορεί ένας άνθρωπος χωρίς μέσα (γυαλιά, τηλεσκόπια, μπούρδες, φίλτρα, τον εξαρθρωμένο γοφό της θείας Ευανθίας σε negative), να κοιτάξει στα μάτια τον ήλιο. 

Έστω και κρυμμένο. Είναι λοιπόν ίσως η κρυφή επιθυμία του ανθρώπου να κοιτάξει τον γίγαντα του πλανητικού μας συστήματος, ίσα στα μάτια, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, γιατί μετά θα φανεί και πάλι η απόλυτη φωτιά του, που μας δίνει ζωή, αλλά μπορεί και να μας κάψει. Ίσως το θέλει για να μπορέσει να πει από μέσα του, αφού κοίταξα τον Ήλιο στα μάτια μπορώ να κοιτάξω τα πάντα, με ψηλά το κεφάλι και χωρίς τίποτε να κρύβει το πρόσωπο μου.

Στο επόμενο ραντεβού Ήλιε, θα περιμένω.

1-1-11

Ή 2011-1-1 αλά Ιαπωνικά ή 1-1-2011 σε Ευρωπαϊκό ή Αμερικάνικο στυλ.

Όχι Times New Roman ρε πούστη. Arial στο blog, και όποιος είχε την φαεινή ιδέα για default γραμματοσειρές τύπου Times New Roman ή Calibri και άλλες δυσανάγνωστες μαλακίες, να του καεί το mixer που αυτές τις άγιες μέρες είναι τρελή κατάρα ( αν δεν έχεις mixer δεν έχει Βασιλόπιττα). Κι αν φας πλαστικιά, ένας φίλος στο twitter την έκαμε φρίσμπι και κρίμα δηλαδής. εμάς με ξερά φρούτα, ρούμι και βουβαλίσιο βούτυρο έγινε και πολύ τούμπανο ναούμ (άσχετο).

Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Άλλαξε ο χρόνος. Έφυγε το σιχαμένο το 2010 και χαίρομαι γιατί είναι το έτος που έριξα κλάμα με τον κουβά. Κι ένας κουβάς είναι λίγος, γέμισαν σίγουρα περισσότεροι. 

Συνέβησαν πράγματα πέρα κι από κάθε σενάριο και του πιο άρρωστου μυαλού. Σκατά. Μαυρίλα. Και δεν προχώρησα τους στόχους μου όσο θα έπρεπε. Μετριότητες, κηδείες και γενικότερη κεσάτια. Εντάξει. Κι ένα γαμάτο ταξίδι για εκπαίδευση στον Καναδά και την Αμερική, τι να λέμε, μαγεία σκέτη. Αλλά ποιος τα χέζει όλα. Ποιος χτύπησε το πέναλτι και μου' κλεισε το σπίτι; 26 χρονών ρε Θεέ αν υπάρχεις; Τι ζήλεψες ρε πούστη; Κι εσύ πιωμένο ζώον μην σε βρω μπροστά σου και θα σου κόψω τα πόδια, όπως έκανες κι εσύ και σε εκείνη και στον Νικολή. Κι είσαι έξω, θα έφαγες και Βασιλόπιττα, μπορεί να πήρες και το φλουρί. Μακάρι όπως όμως λέει και η φίλη Ειρήνη, αν τον έχω μπροστά μου και τον ρωτήσω τι θυμάσαι ρε βλάκα από το 2010; Ελπίζω να το πει, σκότωσα έναν άνθρωπο. Μπράβο ζώον. Ντρέπομαι και που ξοδεύω λέξεις για πάρτι σου μα την αλήθεια.

Όσο όμως υπάρχουν πραγματικοί φίλοι, οικογένεια, τα φανταστικά αδέρφια μου, το ραδιόφωνο με τις εκπομπάρες του Μπογδάνου, μπαταρία στο ipod και ο ήλιος ανεβαίνει το μεσημέρι στον ουρανό, δεν θα την ξεχάσω ποτέ και ταυτόχρονα θα προσπαθώ πάντα μέσα από τη ζωή μου και τις πράξεις μου να την κάνω περήφανη. Κι ας μην είναι πουθενά στον ουρανό και ας την έχω πια μόνο στο κεφάλι μου, κι ας είναι άστρο αν υπάρχει κι ας είναι αγγελάκι σε σύννεφο. Για μένα είναι το ίδιο, γιατί θα κλείνω πάντοτε τα μάτια και όταν θα θέλω και πολλές άλλες φορές θα είναι εκεί. Στα καλά και στα δύσκολα, όπως ήταν πάντα.

Μακάρι να την είχα εδώ κι αυτή την Πρωτοχρονιά, το μόνο που θα της έλεγα θα ήταν πόσο πολύ την αγαπώ. Κι έτσι να κάνετε. Μην τσιγκουνεύεστε χαμόγελο, αγκαλιά κι αγάπη στους ανθρώπους που αγαπάτε.

Αλλά πήγαμε μετά την αλλαγή του έτους από την Συμπεθέρα, ήπιαμε λιγάκι, είπαμε βλακείες, γελάσαμε, ευχηθήκαμε, κοιμηθήκαμε κανένα 3ωράκι και πήγαμε Palmier για καθιερωμένο πρωϊνάκι. Δεν είχε μπουφέ. Τσαντίστηκα, αλλά δεν πειράζει, φάγαμε γλυκά και ομελέτες σαν ζώα, πήγαμε την Συμπεθέρα σπίτι της και μετά πήγαμε και της ανάψαμε το καντήλι. Απίστευτο. Πρώτη πρωτοχρονιά. Χωρίς εκείνη. Αυτά είναι.

Δεν θα πω τι περιμένω από το 2011. Θέλω αγάπη και υγεία για όλο τον κόσμο. Και αυτούς τους ανθρώπους που αγαπάμε να τους το λέμε κάθε μέρα. Εκεί. Γιατί αυτό μετράει. Και τα μεταπτυχιακά και τα σκατά δεν μετράνε. 

Αυτά.