Πανευρωπαϊκή απεργία;

Πως φτάσαμε ως εδώ; Ποιοι απεργούν πραγματικά; Ποιοι είναι απλά σπίτι και κοιμούνται; Ποιοι χάσανε μεροκάματο για να φάνε δακρυγόνα; Ποιοι πίνουν άλλον έναν καφέ μακρυά από τα γεγονότα, ήσυχοι αφού το επίσημο συνδικαλιστικό τους όργανο θα δώσει το αγωνιστικό "παρών"; Ποιος θα φέρει φαγητό στο σπίτι αυτών των οποίων πάλι σήμερα θα καταστραφούν περιουσίες; Ποιοι ΚΝίτες επέλεξαν να κατεβούν στην πορεία με το μπλοκ του κόμματος, τη στιγμή που το ίδιο το Κόμμα παραδέχτηκε ότι προχώρησε σε απολύσεις για να ανθίζουν τα οικονομικά μεγέθη του 902 και της Τυποεκδοτικής; Χρειάζονται πια, αλήθεια, τόσες καθημερινές εφημερίδες; Σκότωσαν το twitter και τα blogs θέσεις εργασίας; Η ΕΣΗΕΑ ποιούς αντιπροσωπεύει; Πως τολμούν πολιτικοί σαν τον Χατζηδάκη να κατεβαίνουν με τη λιμουζίνα στο κέντρο, κι αν δεν ντρέπονται γενικά, μυαλό δεν έχουν να κάτσουν σπίτι τους σήμερα; Πόσοι καπηλεύονται τους νεκρούς της Marfin και τον Αλέξη, πόσοι σκέφτονται τα πρόσωπα τους πραγματικά; Οι μπάτσοι είναι αναλώσιμοι; Είσαι φασίστας αν πιστεύεις ότι η ζωή του μπάτσου έχει ίδια αξία με ενός απλού Έλληνα πολίτη; Αν καποιος δημοσιογράφος επιλέξει να κάνει εκπομπή στο μέσο του σήμερα θα τον διαγράψει η ΕΣΗΕΑ; Κι αν τον διαγράψει; Τον πτοστάτεψε τόσο καιρό; Γιατί φοβάστε να περπατήσετε στο κέντρο; Γιατί είναι είδηση αν ένας βουλευτής ψηφίσει ελεύθερα; Γιατί το να υποστηρίξει κάποιος ότι θέλει ο ίδιος να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο όχι επειδή είναι γραμμή αλά επειδή νομίζει ότι είναι σωστό, πρέπει να τον κράξουμε; Γιατί να βλέπω λαμπάκια στους δρόμους; Ποιος μαλάκας σκέφτηκε να στολίσει την πιο βρώμικη πόλη της Ευρώπης; Γιατί να απεργώ όταν το αποφασίζει ο Παναγόπουλος; Είμαι τόσο μαλάκας τελικά που πληρώνω απεριορίστων κάθε μήνα και τρέχω με τα πόδια στο τέλος; Γιατί δεν κόβεις απόδειξη κύριε περιπτερά και με κοιτάς σαν UFO; Ποιος είναι το UFO; Γιατί να μην σας βρίσω εσάς όλους; 

Θα κατεβώ στο κέντρο όταν επιλέξω ΕΓΩ κι όχι οι καραγκιοζοπαίχες οι συνδικαλιστές. Αυτοί έχουν πολύ μεγάλο μερίδιο στην κατάντια του τόπου. Δεν τους χρωστάω, ανακατεύτηκα, έμαθα, δεν κέρδισα τίποτα, δεν ζήτησα ρουσφέτι ποτέ.

Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Με κρότου-λάμψης δεν αλλάζει η κοινωνία.

Πάω να πιω τη δόση μου από δακρυγόνα.

Γειά σας.

Απόδειξη;

Στο δρόμο, σε ένα περίπτερο, παίρνω μια εφημερίδα, τα ρέστα και κοιτώ τα λεφτά. Έλειπε ένα άσπρο χαρτάκι. Ρωτάω τον περιπτερά, "Συγνώμη, γιατί δεν κόβετε αποδείξεις;" Η απάντηση με εξόργισε. "Ξέρεις τι κέρδος έχω από ένα πακέτο τσιγάρα"; Τι κάνεις Γιάννη, κουκιά σπέρνω. 

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών κοστολογεί το ωρομίσθιο στα εργαστήρια και τη συνεπικουρία 4,7 ευρώ την ώρα, ΜΕΙΚΤΑ. Μιζέρια, σκατά, ντροπή, αίσχος και ξεφτίλα.

Η διαφορά είναι ότι εγώ το γουστάρω και το κάνω. Και να μην πάρω λεφτά, είναι τέτοια η ευχαρίστηση να βοηθάς νέους ανθρώπους να κατανοήσουν μια επιστήμη, που δεν θα ζητούσα και λεφτά. Δεν χρειάζονται. Σε γεμίζει από μόνο του. Και ο άλλος ο βλαξ παρανομεί, ουσιαστικά αυτό κάνει, οι υπόλοιποι αδιαφορούν, γιατί αν δεν αδιαφορούσαν, δεν θα έπεφτε από τα σύννεφα με αυτά που άκουσε. Δεν θα μιλούσε έτσι, ή έστω θα είχε κάτι πιο πειστικό να πει και δεν θα με κοιτούσε λες και είμαι αρσενοβακτήριο του Mono Lake.

Τέτοιες καταστάσεις με εξοργίζουν τόσο που σβήνεται ο ενθουσιασμός μου για πράγματα όπως η ανακάλυψη που έγινε σχετικά με το βακτήριο αυτό και αντί να γράφω τις σκέψεις μου γι' αυτό, κάθομαι και συγχύζομαι με τον κάθε καραγκιοζοπαίχτη.

Αυτός όμως κοιμάται μια χαρά.

Ντροπή.

Μακαρόνια με κέτσαπ

Σήμερα το απογευματάκι, μετά από μάταιο windowshopping στο κέντρο, αγοράσαμε γραβιέρα και πήγαμε στο σπίτι της ψηλούλας να φτιάξουμε μακαρόνια. Τα βράζει, τρίβουμε το τυρί και αποφασίζουμε να το παίξουμε πρωτοετείς. Βγάζει την κέτσαπ (Κύκνος, με έδρα το Ναύπλιον, ελληνική ντομάτα παρακαλώ), σερβίρουμε, κι εκεί που αρχίζει ο Μπογδάνος στο ραδιόφωνο, γκρεμίζει τα ποτήρια, γίνεται το σαλόνι Μπαγκλαντές από τα νερά και αρχίζουμε να γελάμε. Εκεί λοιπόν καταλαβαίνεις ποιες στιγμές μετράνε στη ζωή. Καλύτερα με ένα πιάτο μακαρόνια με κέτσαπ και γραβιέρα Κρήτης με μουλιασμένη φόρμα και κάλτσα, παρά οπουδήποτε αλλού. Στο καλύτερο εστιατόριο. Καλή φίλη και καλό ραδιόφωνο. Και γέλιο. 

Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Είναι για να τα παίρνει κανείς...

Την ώρα που εκατομμύρια μάτια είναι καρφωμένα στους υπολογιστές, το twitter έχει πάρει φωτιά και οι ειδήσεις τρέχουν σαν το νερό εξ' αιτίας της τελευταίας φουρνιάς εγγράφων του www.wikileaks.org , υπάρχουν φαινομενικά μορφωμένοι άνθρωποι, οι οποίοι ασχολούνται αποκλειστικά με το Big Brother, και ότι άλλη μαλακισμένη σειρά - reality - ο,τι να' ναι τους πασάρει η ελληνική τηλεόραση. Α, κάποιοι ενημερώνονται από το tromaktiko και αναπαράγουν ποστ με κράξιμο κλασικού μαλάκα στο μετρό. Έχει κόσμο στο βαγόνι και δεν χωράω. Να πας στο πίσω. Που να τρέχεις ε; Σωστά. 

Το μετρό αργεί. Αν δεν παρακαλούσες στον υπουργό να σου διορ΄σει την κόρη και δεν έδινες το εισιτήριο στον καικαλά που δεν πληρώνει, δεν πληρώνει, μπορεί και να μην περίμενες τόσο. Α και ναι, υπάρχει κόσμος που διαμαρτύρεται για την ανταπόκριση του συρμού. Ναι, συγνώμη, άλλη φορά θα σας στρώσουμε και κόκκινο χαλί. Α, και εσείς, fit καραγκιοζοπαίχτες, που παίρνετε πάντα το ασανσέρ από την μια πλατφόρμα στην άλλη, δοκιμάστε τις σκάλες, ίσως να μη το χάσετε την επόμενη φορά.

Get a life & get serious.

Γη καλεί Ελλάδα. Ελλάδα λαμβάνεις;

Όχι ε;

Ποτά

Αν είστε σκατά, μέσα στην καρδούλα σας, αν θέλετε να σπάσετε πιάτα κάθε πρωί που ξυπνάτε, να χτυπήσετε την ηλίθια κυρία στη γραμματεία μόνο και μόνο επειδή έχει σπαστικό τικ, να πιάσετε τον φοιτητή από τα πέτα και να φωνάξετε βγάζοντας ήχο από τα νύχια των ποδιών ως τα μαλλιά "Καλά παιδάκι μου χαζό είσαι;" Μην πιείτε. Και πόσο μάλλον όχι 3 whiskey κατά τις 12-1 το μεσημέρι. Δεν σας παίρνει. Γιατί το αμέσως επόμενο που σας παίρνει, είναι ο γεροδιάολος και η ανυποψίαστη sober ομήγυρη σας, δεν φταίει σε τίποτα, μα την αλήθεια...

Και μάλλον δεν φταίνε τα 3, η ώρα το εργαστήριο, οι φοιτητές, οι κουβέντες. Ούτε βράδυ. Αν νιώσετε το πρωί που ξυπνάτε λίγο πιο ελαφρύς, και κοιτώντας το πάτωμα καταλάβετε ότι αυτό που σέρνει τις σάρκες του εκεί χάμω είναι η ψυχή σας, μην την ποτίσετε αλκοόλ.

Τελεία και παύλα.-

I can't get no sleep...

Deep in the bosom of the gentle night
Is when I search for the light
Pick up my pen and start to write
I struggle, fight dark forces
In the clear moon light
Without fear... insomnia
I can't get no sleep

Προσπαθώ. Να κάνω πολλά πράγματα. Όλα τα αφήνω μισά, μόνο ραδιόφωνο μπορώ να ακούω και να κλαίω και να σκέφτομαι. Τα υπόλοιπα, τα αφήνω μισά. Μισά και τα posts. Μισοί οι χάρτες μου, μισά τα word, μισοδιαβασμένα τα paper, μισά τα τσιγάρα. Κι ακούω ραδιόφωνο, ανθρώπους που διαβάζουν το μυαλό μου, σχολιάζω από μέσα κι από έξω μου. Και μετά, σκατά. Μουσική στο δρόμο, σκέψεις πεταμένες από εδώ κι από εκεί. Και κουβέντες με τους φίλους, με τους φίλους που πριν ξεχνούσες να τους πεις τα απλά τα καθημερινά, τα αυτονόητα.

Στον άνθρωπο σου,πρέπει κάθε μέρα να λες σ' αγαπάω, σε νοιάζομαι, μη μου πάθεις τίποτα. Να τους ρουφάς να τους χορταίνεις. Τα απλά δεν λέγαμε. Το βασίλειο μου θα έδινα για να λέγαμε τα απλά. Αχ αυτά τα απλά, μακάρι. Να είχα τις στιγμές μας να μπορούσα να τις ξαναζήσω, στα 62 μέτρα, στον αέρα, να στριφογυρίζουμε, να μας παγώνει ο αέρας το πρόσωπο, να νιώθουμε και να είμαστε ζωντανοί, να φεύγουν δάκρυα από τον αέρα και την ταχύτητα, αλλά εμείς να γελάμε με την ψυχή μας και να ουρλιάζουμε σαν τα μικρά παιδιά. Και να λέμε τα απλά. Για τα καπνογόνα που φαίνονται από το Καραϊσκάκη, τα δάκρυα που φεύγουν, όπως φεύγουν και τώρα τα δικά μου. Χέρια σφιγμένα, αδρεναλίνη, φωνή, ζωή, να λες φιλενάδα σ' ευχαριστώ που είσαι πάντα εδώ για μένα. Σε αγαπώ πολύ, κρατάω στην καρδιά μου τις στιγμές για πάντα, κοίτα τι ψηλά, φιλενάδα πετάς, πετάμε, φιλενάδα έχουμε φτερά. Και φοράμε χρωματιστά γυαλιά ηλίου, τεράστια, και γελάμε και είμαστε ζωντανές. 

Κι όμως δεν εκτιμάς τη στιγμή, τη χαίρεσαι αλλά δεν την εκτιμάς. Την εκτιμάς σήμερα, που δεν μπορείς να την ξαναζήσεις ποτέ. Και το μυαλό την παίζει video. Αλλά θες να ξανανεβείς μαζί της, να την πάρεις από το χέρι να πετάξετε. Και δεν γίνεται πια, δεν κλείνουν τα μάτια σου, όλο τρέχουν δάκρυα. Και το μυαλό στα αφήνει μισά. Όλα μισά γιατί ψάχνει κι εκείνο τα άλλα μισά και δεν τα βρίσκει. Πετάνε ψηλά, έγιναν σκόνη, μάζεψα σ' ένα κουτί την σκόνη της και την έκλεισα στην ψυχή μου. Δεν πιστεύω στο μετά. Τα θεωρώ μαλακίες. Η ενέργεια όμως, τα κβάντα της ψυχής της, το φως της δεν χάνεται, η Φυσική απαγορεύει να χαθεί η ενέργεια. Πιάνουμε λίγη με το χέρι και τη ράβουμε με σακοράφα στην καρδιά μας και η υπόλοιπη γίνεται λάμψη στον αέρα. Πετάει. Έξω από τις δικές μας διαστάσεις.

Πέτα καρδιά μου, πέτα!

Φωτογραφίες. 1000 χαμόγελα

Τις βρήκα. Τρυπωμένες στον παλιό σκληρό δίσκο, 120GB με τεράστιο τροφοδοτικό. GB και ευρώ τότε. Θεόβαρος. Αλλά επανάσταση. Και είναι μέσα εκεί, φακελάκια, με ημερομηνίες και μέρη μακρινά, κοντινά, ορκομωσίες. Είμαστε εμείς. Σε θάλασσες, βουνά, με τήβεννο, με μαγιό, με μπουφάν στο χιόνι. Κι εκείνη. Χαμογελά. Δικές της είναι. Γεμάτες με τα χαμόγελα της, που όλοι οι άνθρωποι της ζητάμε τόσο πολύ. Όμορφη. Τόσο όμορφη και χαμογελαστή πάντα. Μια κούκλα, μια τρέλα. Συγκινήθηκα, αλλά και χάρηκα. Που υπάρχουν. Γιατί στην καρδιά μου ήταν ήδη μέσα.

Τώρα βρήκα και τον φάκελο.