Πολιτική Ευθύνη. Το ζητούμενο;

"Πώς είναι δυνατό όλοι αυτοί να έχουν ευθύνη κι ο πολιτικός τους προϊστάμενος όχι;"

Αυτή ήταν η ερώτηση που έκανε ο κ. Πόλυς Πολυβίου, πρόεδρος της ερευνητικής επιτροπής για την έκρηξη στο Μαρί, στα μέσα αυτού του καλοκαιριού, στις 11 Ιουλίου. Ο κ. Χρυστόφιας, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος και βάλλεται πανταχόθεν, δήλωσε "Πώς να έχω πολιτική ευθύνη, αφού δεν γνώριζα. Ουδείς μου μίλησε για την επικινδυνότητα του φορτίου. Δεν μπορεί οι χειρισμοί άλλων να βαρύνουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας." Κατόπιν ο κ. Πολυβίου είπε ότι "δεν μπορεί ο άρχων της πολιτείας να είναι σαν ένας απατημένος σύζυγος, ούτε να λέει ότι έκανε καταμερισμό εργασίας και τα θαλάσσωσαν άλλοι".

Μάλιστα. Υπάρχει ζήτημα στο πως αντιλαμβάνεται καθείς την πολιτική ευθύνη ως έννοια, το διαχωρισμό της κατά κάποιο τρόπο από την ευθύνη που έχει ένας προϊστάμενος σε μια εταιρεία για τους υφιστάμενους και το κατά πόσον κάνουν αυτοί καλά τη δουλειά τους. Στην Κύπρο οι Υπουργοί είναι δυνατόν να μην είναι μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, όπως ορίζει το Κυπριακό Σύνταγμα. Είναι στο χέρι του Προέδρου της Δημοκρατίας λοιπόν να διορίσει τους "άριστους" για να ασκήσουν την εκτελεστική εξουσία, κάτω από τον έλεγχο του φυσικά.

Ποτέ δεν ήμουν υπέρ της παραίτησης Υπουργών στην Ελλάδα, καθαρά για λόγους "ευθιξίας", κυρίως γιατί πάντα πίστευα ότι έτσι τους δίνεται η ευκαιρία να ξεφύγουν από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται, συχνά έχοντας οι ίδιοι το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Η ασυλία ουσιαστικά η οποία τους προσφέρεται στη χώρα μας για σχεδόν οτιδήποτε πράξουν αφού στην πράξη καμία εξεταστική επιτροπή δεν παραπέμπει Υπουργούς στη δικαιοσύνη, γιατί δυστυχώς ακόμα και σήμερα, στην άσχημη κατάσταση ου βρίσκεται η χώρα, ο πολιτικός κόσμος κωφεύει ρίχνοντας ο ΄νας ευθύνες στον άλλον για τα μάτια του κόσμου, αλλά καλύπτοντας πρόσωπα και καταστάσεις όταν φτάσει η ώρα της παραπομπής. 

Σαν ζευγάρι, που απατά ο ένας τον άλλον αλλά επειδή και οι δυο έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, δεν γίνεται ποτέ ουσιαστική συζήτηση για να λυθεί το θέμα αφού κανείς από τους δύο δεν ξέρει ποιος είναι πιο ψηλός (βλέπε κέρατα). Πού να μπλέκεις με δικηγόρους και διαζύγια. Σβήνουν το φως, γυρνάει ο ένας την πλάτη στον άλλο και ξεραίνονται στον ύπνο. Η οικογένεια δεν υπάρχει ουσιαστικά αφού δεν υπάρχει ειλικρίνεια, αλλά τουλάχιστον πληρώνουν ένα νοίκι, μια ΔΕΗ και μια ΕΥΔΑΠ κι αυτό τη σήμερον ημέρα, φτάνει και περισσεύει για δικαιολογία.

Ζητείται λοιπόν πολιτική ευθύνη για το συμβάν στο Μαρί, ο κ. Χρυστόφιας είναι σε πολύ δύσκολη θέση, ο κόσμος είναι έτοιμος να τον κατασπαράξει, οι Υπουργοί παραιτήθηκαν και ησύχασαν, ελπίζω όχι the Greek way, εκεί να είναι λίγο πιο σοβαροί. Ο πολιτικός προϊστάμενος τους, αυτός που τους διόρισε δεν μπορεί να δηλώνει άμοιρος ευθυνών για τις επιλογές του σε επίπεδο προσώπων, αλλά επί του πρακτέου τελικά, ακόμα και σε ένα μικρό κράτος με 11 μόλις Υπουργεία όπως είναι η Κύπρος, δεν είναι και απολύτως εφικτό ο πολιτικός προϊστάμενος να έχει άποψη για όλες τις επί μέρους αποφάσεις των χαρτοφυλακίων, ούτε  είναι δυνατόν να ελέγχει την κάθε μια υπογραφή ξεχωριστά, σε λογικά πάντα πλαίσια και σωστά. Άρα οι Υπουργοί θα πρέπει να βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους και επιτέλους στη χώρα μας, αλλά και στην Κύπρο, να επιλέγεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό αντίστοιχα, κόσμος ο οποίος μπορεί να φέρει εις πέρας τη δουλειά που ορίζει το κάθε χαρτοφυλάκιο, με συνέπεια, υπευθυνότητα και αίσθηση προσωπικής ευθύνης απέναντι στον πολίτη.

Κακά τα ψέμματα, ο κ. Χριστόφιας βρίσκεται σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, η κατάσταση πολιτικά είναι ασταθής και η γεωπολιτική συγκυρία για την Κύπρο αρκετά άσχημη. Δεν χρειάζεται πολιτική αστάθεια όταν οι Τούρκοι δηλώνουν καθαρά "άσε τους ορυκτούς υδρογονάνθρακες κάτω γιατί θα σε σβήσω από το χάρτη". Ναι, η Κύπρος δεν είναι μόνη, μόλις τρυπήσει το πρώτο μέτρο το γεωτρύπανο τα πράγματα θα είναι πολύ διαφοορετικά. Από την άλλη κάποιος πρέπει να εξηγησει στις οικογένειες των θυμάτων ποιος φταίει. Ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας πάντως δεν φαίνεται να πείθει κανέναν, μιλάει στον τοίχο, έχω την εντύπωση πως ότι επιχειρήματα και να αναπτύξει, ο Κυπριακός λαός έχει αποφασίσει ότι δεν θα τον αφήσει να συνεχίσει να κυβερνά, τουλάχιστον όσο δεν μπαίνει κανείς φυλακή κι όλοι κρύβονται πίσω από γραφεία, κολόνες και τελικά το δάχτυλο τους. 

Το περί δικαίου αίσθημα άλλωστε, είναι πάντα εντονότερο σε δύσκολους καιρούς , στη μαζικότητα της καταστροφής και μάλλον τελικά είναι να μη γίνει το κακό. Όταν δε οι αντιδράσεις φτάνουν σε εθνικό επίπεδο, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα για την εξουσία.  Είτε είναι από ανθρώπινο χέρι, είτε από την ίδια τη φύση. Πρόσφατο παράδειγμα ο Naoto Kan. Η κακή διαχείριση της κρίσεις πρώτα από τη μεριά της εταιρείας και μετά από τη μεριά της ίδιας της Ιαπωνικής κυβέρνησης η οποία δεν κατάφερε να ελέγξει την TEPCO τόσο πριν το συμβάν όσο και κατά τη διαχείριση της κρίσης μετά την καταστροφή. Ο επόμενος που αναλαμβάνει έχει αβαντάζ πάντοτε ότι έχει "καθαρά χέρια", η καταστροφή δεν επήλθε επί των ημερών του οπότε παραλαμβάνει κενή σελίδα.

Αστεία αστεία, από τους 2 παραπάνω, Kan και Χριστόφια, ο Παπανδρέου δείχνει να βγαίνει πιο λάδι και από τους 3, έστω κι αν πέσουν τα αβγάβροχή στη ΔΕΘ και όσο κι αν οι ΠΑΣΠίτες συνεχίσουν να τον κράζουν όπως το Σάββατο το πρωί στα μνημόσυνα του ΠΑΣΟΚ (γενέθλια δεν κάνουμε στους νεκρούς ντε, δεν κάνει).

Επιτυχία, όπως και να το κάνουμε.

Ο "Χριστοπιστία" ζει!

Ένα λέγω υμίν, ο "Χριστοπιστία" ζει. Κι αφού ζει, τα λόγια είναι περιττά. Τέλος.
(Πηγή:pistirikos.net)

Συγκλονίστηκα. Νόμιζα ότι είχε αποδημήσει εις Κύριον. Μετά διαβάζοντας post για τη χθεσινή συγκέντρωση των ηλιοκαμένων και αγανακτισμένων, είδα ότι υπάρχει ακόμα. Και είπα να ενημερώσω. 

Τα υπόλοιπα είναι οδοντόκρεμες.

3η Σεπτέμβρη Εσωτερικής Καταναλώσεως

Να σε ξανάβρω στους μπαξέδες,
3 του Σεπτέμβρη να περνάς
και τσικουδιά στους καφενέδες,
τα παλικάρια να κερνάς.

Αυτό τραγούδησε η Τρόικα εις PM και Vice PM, Παπανδρέου και Βενιζέλο και μετά έκανε μπραφ κι εξαφανίστηκε, χάθηκε μέσα στη νύχτα. Έγινε η άμαξα κολοκύθα που λένε. Δεν ξέρουμε πραγματικά τι ειπώθηκε και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ, εκτός αν υπάρξουν σε καμιά πενταετία Wikileaks από το IMF. 

Μετά την grande εντυπωσιακή αποχώρηση λοιπόν των αγοριώνε με τα όμορφα κουστούμια, ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου. Ο κ. Βενιζέλος δοκίμασε να ανασκευάσει το κλίμα με μια συνέντευξη τύπου η οποία όχι απλώς δεν έβγαζε κανένα νόημα, αλλά ήταν ένας ύμνος στον Υπερρεαλισμό, δικαιολογημένος δε, αφού χτες, 2 Σεπτεμβρίου θα είχε γενέθλια ο μεγάλος Έλλην Υπερρεαλιστής ποιητής, Ανδρέας Εμπειρίκος. Αφού λοιπόν μάλλον εχθές δεν πείστηκε κανείς κι ο κ. Βενιζέλος προσπαθούσε να ελαφρύνει τη θέση του κάνοντας τα γνωστά καλαμπουράκια με τους οικονομικούς συντάκτες "μα όχι εσείς, από το σταθμό σας μίλησε ο Τάδε, εσάς δεν σας ξεχνώ ποτέ, με είχατε ρωτήσει και τις προηγούμενες 5 φορές, τελευταία ερώτηση, έχουμε δουλειά" και άλλα κάτι τέτοια.

Δεν ξέρω αν η συγκυρία δεν φαίνεται περίεργη σε κανέναν, αν δηλαδή δεν πιστεύει και κανένας άλλος ότι η χρήση ενός ακραίου αλλά υπαρκτού πολιτικού εργαλείου όπως το να τσακωθείς με την Τρόικα και να σε ακούσει η γειτονιά για να μην έρθει ο κυρ. Μανώλης αύριο να σου ζητήσει τα κοινόχρηστα που του χρωστάς. Πιο λιανά, να καθυστερήσει ουσιαστικ΄περαιτέρω διαπραγμάτευση γι την 6η δόση του δανείου, απλά γιατί πάμε σε ΔΕΘ και δε λέει να ανακοινωθούν στη συνένετευξη του Πρωθυπουργού νέα μέτρα. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Τα Cumulonimbus έχουν αρχίσει και κρύβουν τον ήλιο.

Δεν βάζω την κλασσική, γιατί μπορώ. Και για τους παρατηρητικούς που αγαπούν να αναγνωρίζουν πρόσωπα από ασπρόμαυρες και sepia φωτογραφίες 37ετίας.

Και μετά από την πετυχημένη εξέλιξη, αιφνίδια ή "στημένη", δεν θα μάθουμε ποτέ, η Παγκόσμια Μέρα μνήμης για ένα αριστερό, δυνατό κείμενο, τη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη το οποίο μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν έχε καμία σχέση με το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Συνδιάσκεψη και ΔΕΘ κάθε χρόνο με βυθίζουν σε βαθιά μελαγχολία.Κάθε χρόνο περίμενα ότι θα σοβαρευόταν ο πολιτικός κόσμος και θα έπαιρνε το μέλλον του τόπου στα χέρια του με τη δέουσα σοβαρότητα. Φέτος έμεινα να παρακαλάω απλά να πάψουν να ξευτιλίζονται δημοσίως και δη σε celebrations εσωτερικής καταναλώσεως που δεν κάνουν καλό σε κανέναν. 

Αν όμως έχεις μεγαλώσει γενεές ολόκληρες με εξάρτηση και χαρά για τέτοιες διαδικασίες, πρέπει ή να πάρεις απόφαση να τα κόψεις μαχαίρι ή να συνεχίσεις να πετάς σανό και τριφύλλι στα πλήθη. Και σημειωτέον, μιλάει άνθρωπος που δεν κρύβει ότι έχει περάσει από αυτόν τον πάγκο, έμαθε πως δουλεύει η ιστορία και αποφάσισε να ανοίξει την πόρτα και να φύγει γιατί ήθελε να αρχίσει να μοιράζει σφαλιάρες. Χαίρετε. Εορτασμοί για κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το δρόμο που τραβάει η Ελλάδα και το ΠΑΣΟΚ σήμερα, είναι θλιβεροί και γραφικοί. Κοροϊδεύει ο κόσμος και η νεολαια του κινήματος, σπασμένη σε παραμάγαζα, όπως πάντα δηλαδή, μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας τώρα, tweetάρει και postάρει στο Facebook "ΠΑΣΠ, Ιδέα, Πεθαίνει τελευταία" και τα like σκάνε βροχή.

Πειράζει που προτιμώ να κοιτάξω την πραγματική βροχή και μπόρα που θα φέρουν τα Cumulonimbus του Σεπτέμβρη; Όχι ε; Εντάξει τότε.

Μαύρη γραβάτα και αξιοπρέπεια

Χθες το βράδυ πέθανε ο Λεωνίδας Κύρκος. Γεγονός. Γέμισαν τα ειδησεογραφικά sites με ανακοινώσεις για το θάνατο του, οι περισσότερες μάλιστα επέλεξαν να την τοποθετήσουν κι ως πρώτη είδηση. Ορθώς.

Με τη λάμπα να μην ανάβει, τι να την κάνεις τη γραβάτα;

Βαρύγδουπες δηλώσεις κι όλες copy-paste. Εμβληματική φυσιογνωμία, θεμελιωτής της ανανεωτικής αριστεράς, μεγάλη απώλεια για το δημόσιο βίο κι άλλα τέτοια ξύλινα.Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι πληροφορήθηκε το θάνατο του με συγκίνηση και οδύνη. Οι συγκρίσεις μεταξύ Τσίπρα - Αλαβάνου και του εκλειπόντα, σε επίπεδο πολιτικού λόγου και σε επίπεδο προσωπικής θυσίας για τα πιστεύω του είναι αναπόφευκτες. Η σημερινή ρητορική της "Αριστεράς και της Προόδου" με τον πολιτικό λόγο ο οποίος δεν θεραπεύει τις αγωνίες της σημερινής κοινωνίας από τη μία και η σφοδρή κριτική που είχε δεχτεί ο Λεωνίδας Κύρκος για τη συμμετοχή του Συνασπισμού στην κυβέρνηση Τζανετάκη ακόμα και από τους ίδιους του τους συντρόφους, υπογραμμίζουν την διαχρονική αδυναμία συγκρότησης αξιόπιστης πρότασης. Η Αριστερά φαντάζει κομμάτι ρετρό, κολλημένη, ξεπερασμένη και βολεμένη στο "να φύγετε" ως μόνιμη αντιπρόταση στα κόμματα εξουσίας. Δεν θεραπεύει τα πεοβλήματα της σημερινής κοινωνίας, κοιτάει μόνο μέσα από τα κυάλια της από μακριά, εκ του ασφαλούς κι επαναπαύεται στην στρεβλή της οπτική. Η ποιότητα πολιτικού λόγου πέφτει, τα επιχειρήματα και οι λύσεις δεν υπάρχουν ή δεν είναι ρεαλιστικές και στην ερώτηση αν σας έδιναν αύριο το τιμόνι της χώρας με τα υπάρχοντα προβλήματα και καταστάσεις, τις ημερομηνίες και τος ανάγκες να τρέχουν, απάντηση δεν υπάρχει. Μόνο καραμέλα.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, οι μελό επικήδειοι από τον κόσμο της αριστεράς, ακούγονται στα αφτιά μου ακριβώς όπως το "καλό, αξιοπρεπές το δελτίο της ΝΕΤ, αλλά τα νούμερα στις μετρήσεις άλλα λένε". Γιατί; Γιατί στην πραγματικότητα δεν το παρακολουθούν ούτε όσοι είναι στο control room την ώρα της εκπομπής του. Ούτε καν η παρουσιάστρια, γιατί τα διαβάζει από το autocue.

Καλό ταξίδι λοιπόν στον Λεωνίδα Κύρκο και στους συντρόφους του, της νεότερης κυρίως γενιάς, μαζί με τη μαύρη γραβάτα, ευχή να τιμήσουν την έννοια της αριστεράς αξιοπρεπώς.

The Washington Monument Is Almost Certainly Not Leaning. It's Obama's fault.

Κατάλαβες; Ξύπνησαν και τα παθητικά περιθώρια και θέλουνε σεισμούς. Virginia, Washington D.C., Mw=5.8 κατά USGS. Στο μέτωπο παλαιάς επώθησης. Ξέραμε την ύπαρξη και συμπεριφο΄ρα (πάνω κάτω) της Central Virginia Seismic Zone, τέτοια γεγονότα μας δίνουν πάντα περισσότερα γεγονότα, μας ανοίγουν τα μάτια. 

Δεν είναι καφρίλα, είναι αλήθεια, όταν δε δεν υπάρχει απώλεια ανθρώπινης ζωής, τότε οι σεισμοί σε τέτοιες περιοχές είναι το απόλυτο και τσάμπα εργαλείο. Ναι, καφρίλα, αλλά έτσι είναι. Η Γεωλογική Υπηρεσία του Delaware, το οποίο βρίσκεται λίγο ανατολικότερα της Virginia,  ας πούμε έχει μετρήσει μόλις 69 σεισμούς από το 1871 που άρχισε να λειτουργεί. Το Μ=4.1 σεισμικό γεγονός σημειωτέον ότι είχε προκαλέσει σοβαρές ζημιές στο Wilmington, πόλη άνω των 100.000 κατοίκων σήμερα.

Τι μας υπενθυμίζει ο χθεσινός σεισμός; Ότι καμία περιοχή στον πλανήτη δεν είναι ασεισμική, ότι να κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στον φυσικό κίνδυνο είναι χαζομάρα. Επίσης τα πυρηνικά εργοστάσια ( βλέπε North Anna Nuclear Power Plant στην περίπτωση μας) της δεκαετίας του '70 είναι παντού και δεν έχουμε ή δεν μαθαίνουμε τα ατυχήματα που έχουμε από τύχη. Τα απόβλητα αυτών, που θάβονται, τι διαφυγές μπορεί να έχουμε σε τόσο επιφανειακούς σεισμούς με σχηματισμούς οι οποίοι αποδεδειγμένα παίρνουν μεγάλες επιταχύνσεις σε τέτοια σεισμικά γεγονότα, πως συμπεριφέρονται, άστο καλύτερα.

Χάρτης μακροσεισμικών εντάσεων (προκαταρκτικά αποτελέσματα). Ουσιαστικά δείχνει πόσο αισθητή γίνεται μια σεισμική δόνηση σε κάθε περιοχή (Πηγή: USGS, 2011)

Για το πόσο αμήχανοι και απροετοίμαστοι είναι οι Αμερικάνοι και όπως φάνηκε πολλοί ακόμη λαοί, είναι ενδεικτικό να δει κανείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται στα ανακοινωθέντα. Και στα άρθρα που περιγράφουν τις ζημιές.

Πάρ' τον κάτω (Πηγή: The Atlantic Wire).

Everything appears to be operating just fine (ναι καλά, η μια γεννήτρια δεν δούλεψε αλλά το θάψαμε το θεματάκι), αυτά λέμε πριν τσεκάρουμε καλά καλά, almost certainly,  as far as we know, seems to be ok. Ναι, αυτή η γλώσσα ίσως καθησυχάζει τις μάζες αλλά σπέρνει τον πανικό σε όσους ξέρουν και σε όσους θυμούνται αντίστοιχες ανακοινώσεις από Ιάπωνες, Ουκρανούς κτλ. Δεν λέω ότι δεν θα πάνε όλα καλά, αλλά η υπευθυνότητα δεν έβλαψε κανέναν. Μην ανακοινώνεις αν δεν τσεκάρεις.

Φυσικά και είναι ακόμα μια φυσική καταστροφή στη λάθος στιγμή, μια ανάσα από την έδρα της Αμερικανικής Κυβέρνησης. Οι ζημιές εκτιμώνται (με μοντέλα που υποογίζουν εντάσεις, πληθυσμό κτλ) περίπου στο 1 δις δολλάρια, ναι από το πουθενά, αστεία πράγματα, φοβερό έτσι δεν είναι; Και δεν μιλάμε για τρομερές ζημιές. Στη χασούρα συνυπολογίζεται ακόμα και η αναστάτωση στο πρόγραμμα πτήσεων στα αεροδρόμια κοντά στην επικεντρική περιοχή κτλ.

Αλλά μια είναι η ατάκα της ημέρας. The Washington Monument Is Almost Certainly Not Leaning. Καταπληκτικό. Έπρεπε να στρίψει. Όχι να γύρει, να στρίψει. Κρίμα. Αλλά ότι και να λέμε, μια είναι η επιστημονική αλήθεια.

It's Obama's fault.


Υ.Γ:Για να μην παρεξηγούμεθα, το παραπάνω άρθρο έχει ως επί το πλείστον γραφεί με διάθεση για γέλιο. Δεν κράζουμε. Να τους πήγε. Δεν αντιλέγω. Μάλλον δεν θα ξαναζήσουν οι εκεί κάτοικοι κάτι παρόμοιο.

Δεκαπενταύγουστος. Κατάνυξη (not).

Το είπα και το πρωί. Άλλη μια φορά να διαβάσω ή να ακούσω τη λέξη κατάνυξη σήμερα, θα πάω στην Παναγία την Αλμυρή στο Ηράκλειο της Κρήτης, με τα γόνατα. Όλοι όσοι γράφουν "Με κατάνυξη, λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και συγκίνηση εορτάσθηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου", σε όποιο κανάλι, ειδησεογραφικό portal, εφημερίδα, ραδιόφωνο κι αν ανοίξεις, γιατί το κάνουν; Η λέξη αυτή έχει βρει τη θέση της στα top 5 της ξύλινης γλώσσας που σχετίζονται με τις μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης. Μετά πέφτει το ρεπορτάζ με τους πολιτικούς και το παπαδαριό. Όταν τελειώσει λοιπόν με το καλό το ρεπορτάζ, η μικρή πιθανότητα που υπήρχε για έναν νέο ή/και σκεπτόμενο άνθρωπο, όχι θρήσκο, να συμμετάσχει σε αυτές τις εκδηλώσεις, μόλις έχει φύγει απ' το παράθυρο, από ψηλό όροφο κατά προτίμηση.

Όλη αυτή η υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας να συνεχίζει να φιλάει χέρια παπάδων είτε πιστεύει είτε όχι ώστε να έχει με το μέρος της εκείνο το κομμάτι του εκλογικού σώματος που είτε νηστεύει 40 μέρες το Πάσχα είτε ντύνεται σαν τη λατέρνα και πάει στην εκκλησία ξυπνώντας τα παιδάκια του κατακαλόκαιρο και πηγαίνοντας τα να κοινωνήσουν με το έτσι θέλω, από το κουτάλι που έχει μεταλάβει το μισό χωριό, με βγάζει από τα ρούχα μου. Και ευτυχώς που κάνει ζέστη και δεν θα κρυώσω. 

Η Παναγιά η Βρεφοκρατούσα, Jean Fouquet, 1450.

Ερχόμαστε το λοιπόν πίσω στην πληγή της ημέρας. Η κατάνυξη. Ετυμολογικά, η λέξη προέρχεται από το κατανύττω, ήτοι πληγώνω, σκίζω. Στην πράξη, στα θρησκευτικά κείμενα όμως έχει και άλλη έννοια. Τι σημαίνει λοιπόν; Κατάνυξη είναι η συναίσθηση αμαρτωλότητας, και η μεγάλη λύπη την οποία υποτίθεται πως νοιώθει ο χριστιανός, η οποία και συνεπάγεται διάθεση για μετάνοια. Σε άλλα χωρία ερμηνεύεται ως ταπεινότητα, άλλοτε ως ακηδία (έλλειψη όρεξης για οποιοδήποτε πνευματικό έργο), πνευματική ύπνωση, νάρκωση, ηθική πώρωση. Η κατάνυξη φέρνει λοιπόν τον άνθρωπο  ενώπιον της αμαρτωλής του κατάστασης προϋποθέτοντας την ύπαρξη ταπεινότητος και του να μη ζει κανείς με πολυτέλεια, να μην είναι μαλθακός ηθικά. Τότε η κατάνυξη θα φέρει δάκρυα και διάθεση για μετάνοια.

Μετά από αυτό, νομίζω θα συμφωνήσετε ότι η κατάνυξη ως έννοια δεν απαντάται πραγματικά σε κάνένα ρεπορτάζ, κανένα άρθρο, καμια δήλωση της ηγεσίας του τόπου, πόσο μάλλον στον λόγο των παπάδων οι οποίοι μόλις προχθές έθαψαν νύχτα 6 συνανθρώπους μας σε παράνομο νεκροταφείο για να κλείσουνε καινούρια business στη Γλυφάδα.

Γι' αυτό, από μένα μόνο ευχές στους εορτάζοντες της ημέρας κι όποιος πιστεύει ή και όχι, να τον φωτίσει η Παναγία. Μεγάλη η Χάρη Της.

Νεκροταφείο Γλυφάδας - Νόμος είναι το δίκιο του Δημάρχου

Όρος Υμηττός. Το Ανατολικό τμήμα της ορεινής ζώνης που οριοθετεί το Λεκανοπέδιο Αττικής (για τους φίλους L.A.). Ο προσανατολισμός αυτού, ΒΒΑ - ΝΝΔ. Γεωλογικά θα μπορούσαμε πολύ χοντρικά να πούμε ότι αποτελείται κυρίως από μεταμορφωμένα πετρώματα, μάρμαρα και σχιστόλιθους. Τα μεν υδροπεραατά, τα δε αδιαπέρατα. Σχεδόν στο σύνολο του, το όρος προστατεύεται ουσιαστικά, αφού έχει ενταχθεί στο δίκτυο προστασίας Natura 2000  ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας, Site of Community Importance (δείτε τον χάρτη παρακάτω). Για να δείτε τι και γιατί προστατεύεται στον Υμηττό, ακολουθήστε αυτό τον σύνδεσμο . 

Νότια Ελλάδα - Τόποι Κοινοτικής Σημασίας (πηγή: ΥΠΕΧΩΔΕ).

Θα αποφύγω τα κλισέ τύπου "ο πνεύμονας της Αττικής" και άλλα κάτι τέτοια, δεν βρίσκω σκόπιμο με αυτό το κείμενο να χτυπήσω στο συναίσθημα. Θα το πάμε αλλιώς το πράγμα. Έχεις έναν σχετικά μεγάλο Δήμο στην περιφέρεια των Αθηνών, παραθαλάσσιο από τη μια και να συνορεύει με προστατευόμενο ορεινό όγκο από την άλλη. Εκτός αυτού, η έκταση έχει καεί πέρυσι, άρα χαρακτηρίζεται αυτόματα αναδασωτέα με τον νόμο που πέρασε η τ. ΥΠΕΚΑ κ. Μπιρμπίλη. Είναι λογικό να μην είναι εφικτό να βρεθούν μεγάλες εκτάσεις που να πληρούν τις προδιαγραφές για ένα έργο το οποίο μάλιστα έχει και επιπτώσεις τόσο στο περιβάλλον όσο και στον ίδιο τον άνθρωπο. Και δεν μιλάω για οπτική όχληση και τα λοιπά, μιλάω για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η ανε΄ξέλεγκτη ταφή και σήψη οργανισμών στα ανάντη κατοικημένης περιοχής, πάνω σε περατά πετρώματα, με μεγάλες κλίσεις. Οι μεγάλες μορφολογικές κλίσεις και η εκτέλεση τέτοιων έργων χωρίς να έχει προηγηθεί μελέτη οδηγεί σχεδόν βέβαια σε κατολισθήσεις, γενικώς αστοχίες οι οποίες με τη βοήθεια εξωγενών διεργασιών, βροχές κτλ θα μπορούσαν ένα πρωί να φέρουν τα συγγενικά πρόσωπα των κατοίκων της Γλυφάδας, από την τελευταία τους κατοικία, πάλι πίσω στο σπίτι τους. 

Εν πάσει περιπτώσει αν η κεντρική εξουσία αδρανεί στη χωροθέτηση των χώρων αυτών είτε για την επέκταση ενός κοιμητηρίου είτε για να ανοίξει καινούριο, μήπως ήρθε η ώρα για κρεματόριο στις μεγάλες πόλεις; Αλλά τι λέω, τους έχουν πιπιλίσει τα αυτιά οι παπάδες. Είναι αμαρτία ε; Ε να πληρώνεις 3.000€ και να τροφοδοτείς μια βιομηχανία πόνου από τις πιο ανήθικες στη χώρα, να έχεις και να πλένεις ένα μάρμαρο, να θάβεις τον άνθρωπο σου παράνομα λες και είναι ομαδικοί τάφοι στον πόλεμο, στο βουνό, σε συνθήκες πιθανότατα ακατάλληλες ακόμα και για τη σήψη της σωρού, είναι ηθικότατο. Κι όπως είπε και ο Δήμαρχος Γλυφάδας σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ "για μένα είναι νόμιμο". Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, άδεια, χωροθέτηση, απαραίτητη υποδομή, συνθήκες, μάλλον δεν λένε κάτι. Οι νόμοι υπάρχουν. Χωρίς να λαϊκίζουμε πάλι, θα ήθελα να δω το νόμο να εφαρμόζεται. Δεν γίνεται 12 Αυγούστου βράδυ να θάβεις 6 νεκρούς από το ψυγείο όπου θες για να έχεις τετελεσμένο. Είναι ασέβεια και στους ίδιους τους νεκρούς. Τους χρησιμοποιείς για ίδιον όφελος. Χώρια τους τσαμπουκάδες. Έχω όμως κι εγώ μια πρόταση

Προτείνω κι εγώ με τη σειρά μου μια παράνομη γεώτρηση στα κατάντη του παράνομου νεκροταφείου, σε λίγο καιρό αν αυτό διατηρηθεί και να βάλουμε όλο το Δημοτικό Συμβούλιο και το παπαδαριό να πιουν και να ποτίσουν και τους υποστηρικτές τους από ένα ποτηράκι. Ναι καλά καταλάβατε. Ποτίζω, ζώα, αυτό. Κυριολεκτικά.

Τη δροσιά του να' χετε.