Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

G30 ::: Διάλειμμα: Ποίηση: Βρεττάκος: Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη

G30 ::: Οι Δευτέρες μας έγιναν Τετάρτες, και την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου, στο Bar πάνω από το Bios, στον 1ο όροφο, θα πάρουμε ανάσα.

"Απολιόρκητη όταν πολιορκείσαι και όταν συλλαμβαίνεσαι ασύλληπτη· κι όταν κουστωδίες σε πάνε και σε φέρνουνε στα πραιτώρια·
κι όταν δένεσαι πάνω σε πασσάλους και μαστιγώνεσαι· κι όταν δένεσαι πίσω από άλογα κι άρματα και σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη
την οδό προς τον άδη... Κι όταν ενταφιάζεσαι, δεν μένεις εκεί, παρά μόνο για μια ή για δύο, το πολύ για τέσσερις νύχτες· οπότε "όρθρου βαθέος" γιομίζεις το φως με πίδακες της Ανάστασης!"

(Νικηφόρος Βρεττάκος, Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη, 4η έκδ. Αθ. 1988, σ.11)

Ο Σαράντος Σακελλάκος είναι φωτογράφος, γνωριζόταν με τον Βρεττάκο, τον λατρεύει, έχει οπτικοποιήσει σε μορφή που ο ίδιος καλεί "ηχόραμα" τη 'λειτουργία' εδώ και χρόνια με λόγο Εύας Κοταμανίδου και Χρήστου Γιαννιώτη και είχε την καλοσύνη να μας την παραχωρήσει για μια προβολή. Θα παρακολουθήσουμε επίσης υλικό από τον ίδιο το Βρεττάκο. Οι τολμηροί καλούνται να φέρουν μαζί τους ποίημά του που αγαπούν και να το διαβάσουν.

πιεζόμαστε. ας πάρουμε μιαν ανάσα. είσοδος πάντα ελεύθερη κι έξοδος επίσης. και καλό μήνα.

"Πληρώθηκάν σοφίας ακοή και σοφίας το βλέμμα μου.
Έτσι που όταν έλεγα "Ήλιος " ή "φως" ή "Θεός" να ξέρω τι λέω."

(σ.44)


Στις 20:00.
BIOS ::: Πειραιώς 84 και Σαλαμίνος

Respect για τον Κύριο Καθηγητή

Παρασκευή μεσημέρι, ήλιος με δόντια στην Πανεπιστημιούπολη. Αρκετή κινητικότητα, τελευταία εργαστήρια και παραδόσεις πριν αρχίσει η εξεταστική, οι φοιτητές παραδοσιακά αυτές τις μέρες παραδοσιακά ανεβαίνουν στο Πανεπιστήμιο να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητες του εξαμήνου οι μεν, να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται ψάχνοντας για σημειώσεις και πρόγραμμα εξεταστικής οι δε.

Φεύγω για μια στιγμή απ’ τον Τομέα μου και περπατώ σε όχι και τόσο γνώριμους διαδρόμους, αν και είμαι ακόμη στο ίδιο κτίριο. Όλα τα Τμήματα έχουν την ίδια αίσθηση, εύκολα μπερδεύεσαι. Αλλάζουν μόνο οι γραμματοσειρές στις πινακίδες και το χρώμα στις πόρτες των γραφείων και των εργαστηρίων. Ψάχνω έναν Καθηγητή. Δεν του χρωστάω ασκήσεις, δεν έχω απορίες, δεν πάω να πάρω σημειώσεις, δεν είναι καν Καθηγητής του Τμήματος μου. Ξέρω μόνο από μια φωτογραφία πως μοιάζει.

Πρώτο γραφείο αριστερά. η πόρτα μισάνοιχτη, έτσι ώστε να καταλαβαίνει κανείς ότι είναι διαθέσιμος, αλλά να μην ενοχλείται και ο ίδιος όταν δουλεύει, παρ’ όλο που ο διάδρομος σε γενικές γραμμές φαίνεται αρκετά ήσυχος, για τα δικά μου δεδομένα τουλάχιστον. Έχοντας διαβάσει το βιογραφικό, 2-3 δημοσιεύσεις, ακόμα και αν είναι εκτός του δικού σου αντικειμένου και μια συνέντευξη, είσαι τις περισσότερες φορές σε θέση να ξέρεις τι θα περιμένεις από μια πρώτη συνάντηση.

Όταν δε αυτός ο Καθηγητής έχει βραβευθεί για εξαιρετική διδασκαλία, περιμένεις ότι με κάποιο τρόπο θα κερδίσει κι εσένα, ακόμη κι αν η συνάντηση δεν γίνεται από έδρας και δεν κρατάς σημειώσεις. Ο Κύριος Καθηγητής είναι ευγενέστατος, το γραφείο του δείχνει έναν άνθρωπο ο οποίος δουλεύει πολύ. Στην πορεία της κουβέντας μας, επισημαίνει την ακαταστασία. Του απαντώ ότι γραφείο που είναι απολύτως άδειο και τακτικό εν ώρα εργασίας, δείχνει άνθρωπο ο οποίος δεν δουλεύει πραγματικά. Μιλάμε για την παιδεία, όχι την εκπαίδευση, για την Ελλάδα σήμερα, για το Πανεπιστήμιο του σήμερα και πως φτάσαμε ως εδώ. Χαζεύω τα βιβλία του. Τα μάτια μου διαβάζουν μια δημοσίευση που έχει πάνω στο τραπέζι, μειδιά.

Στην αρχή αρνείται ευγενικά την πρόταση μου, θέλω να τον προσκαλέσω να μιλήσει σε μια ομάδα νέων ανθρώπων που κάνουν συναντήσεις για την παιδεία, τους G30. Του εξηγώ γιατί τον επέλεξα, έναν άνθρωπο άγνωστο σε εμένα, χωρίς συστάσεις από κάπου, ξέροντας το όνομα του μόνο από την εφημερίδα του Πανεπιστημίου και επιβεβαιώνοντας από έναν παλιό φίλο ότι “το μάθημα του είναι δύσκολο στην εξεταστική, γιατί βάζει 9 ερωτήσεις κρίσεως”. Του τα λέω όλα αυτά, επιμένω ότι θα ήθελα πολύ να δεχτεί την πρόσκληση μου, αλλά δεν θέλω να τον πιέσω. Η αύρα του και η ευγένεια του δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο άλλωστε.

Κάποια στιγμή, τον ακούω να μου λέει “Μάλλον απογοητευθήκατε, άλλο περιμένατε από εμένα, μερικές φορές σχηματίζουμε μια εικόνα για έναν άνθρωπο πριν τον γνωρίσουμε”. Όχι. Έχει άδικο. Περίμενα να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο οποίος έχει αφιερώσει 45 χρόνια από τη ζωή του στην Έρευνα και τη Διδασκαλία, στη Διδασκαλία και την Έρευνα. Δεν έχει πετάξει ούτε το Δ, ούτε το Ε. Αυτό για τα Μέλη ΔΕΠ στις μέρες μας είναι σπάνιο. Ο ίδιος έχει καταστήσει σαφές από το πρώτο λεπτό ότι δεν τον ενδιαφέρει η δημοσιότητα, μόνο να κάνει τη δουλειά του στο Πανεπιστήμιο κι ότι δεν θέλει να μπλέκεται με Πολιτική. Συντάσσομαι. Και η στάση του απολύτως σεβαστή.

Απολύτως σεβαστή; Την εποχή της επιφάνειας, απολύτως σεβαστή; Πόσα λεπτά θα έδινε η μέση σοβαρή ενημερωτική εκπομπή σε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει βραβευτεί για να αναπτύξει τη συλλογιστική του για το τι κάνει κάποιον καλό Πανεπιστημιακό Δάσκαλο; Για το τι πρέπει και μπορεί να προσφέρει στην Παιδεία το Δημόσιο Πανεπιστήμιο; Ούτε 10 λεπτά. Και αυτά στην καλύτερη των περιπτώσεων και με πολλή τύχη  να γίνουν και καλές ερωτήσεις ώστε να μπορέσει να εμβαθύνει παραπάνω στο θέμα. Ίσως γι’ αυτό  είπε και ο ίδιος ότι το να αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια, τα τετριμμένα για την κρίση, δεν οδηγούν πουθενά. Αυτό πρέπει να είχε στο μυαλό του τελικά.

Εύχομαι να τον έχουμε σύντομα σε μια κουβέντα με ανθρώπους της γενιάς μου, με πιο φιλόξενες συνθήκες και πολύ και ποιοτικό χρόνο. Και μαζί μ’ εκείνον κι άλλους τέτοιους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους και επιλέγουν να μην την επικοινωνούν με έναν τρόπο που δεν τους εκφράζει και πολλές φορές κρίνονται αυστηρά από τα ΜΜΕ γι’ αυτό. Άλλοι τους λένε σνομπ και κακότροπους, ελιτιστές και αντικοινωνικούς, ενώ οι ίδιοι θα προτιμούσαν σαφώς να κρίνονται από το έργο τους και μόνον. Πρόσφατα παραδείγματα, ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος και ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, οι οποίοι απασχόλησαν τα Μέσα με διαφορετική αφορμή ο καθένας, αλλά στο μυαλό μου έχουν κοινά στοιχεία με τον Καθηγητή.

Το όνομα του δεν αναφέρεται στο παρόν άρθρο από επιλογή, καθώς στόχος του δεν είναι να αποτελέσει μέσο πίεσης στο πρόσωπο του για να αποδεχτεί την πρόσκληση μου. Δεν το έχει ανάγκη, έτσι κι αλλιώς. Αντιθέτως, η γενιά μου έχει ανάγκη από την προβολή τέτοιων ανθρώπων, ακόμη και εάν δεν βολεύουν τον μέσο επαγγελματία των Μέσων και της Επικοινωνίας, αφού απαιτούν ίσως μεγαλύτερη υπομονή και προσπάθεια, τόσο από τους ίδιους, όσο και από το κοινό, αρκετές φορές. Όμως τελικά, ξέρω πως αξίζει τον κόπο.


Όπως δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

G30 ::: Πολιτική Αγωγή στο Ελληνικό Σχολείο - Όχι στην Κατάργηση του Μαθήματος.







G30 ::: Οι Δευτέρες μας έγιναν Τετάρτες, και αυτή την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012, στο Bar πάνω από το Bios, στον 1ο όροφο, καταπιανόμαστε με την πιο σημαντική μας ιδιότητα ως μέλη της κοινωνίας, αυτή του πολίτη. Τα σημερινά παιδιά έχουν την ιδιότητα να έχουν παιδεία επάνω στο θέμα;


Η "αγωγή του πολίτη", τα "στοιχεία δημοκρατικού πολιτεύματος", ή όπως αλλιώς καλείται το μάθημα της πολιτειακής αγωγής, υπόκειται αλλαγές, που, σύμφωνα με τα σχεδιάσματα του αρμοδίου υπουργείου, οδηγούν στην υποβάθμιση και, σε περιπτώσεις, κατάργησή του από βαθμίδες του ελληνικού σχολείου.

Κι όμως, το μάθημα αυτό είναι νευραλγικό στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης και δημοκρατικών αντανακλαστικών. Καλούμαστε, λοιπόν, να αποφασίσουμε: Επιθυμούμε πολίτες πεπαιδευμένους, ακριβώς, ως πολίτες;

Πυκνώστε τις διαλεκτικές τάξεις μας, καθώς την Τετάρτη αυτή, η ομάδα παιδευτικού ακτιβισμού G30 φιλοξενεί τον

Ανδρέα Μ. Καζαμία
Ομότιμο Καθηγητή των Πανεπιστημίων Wisconsin-Madison ( ΗΠΑ) & Αθηνών (Ελλάδα), Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

και την Αρετή Ελένη Κεραμάρη
εκπαιδευτικό και Πολιτικό Επιστήμονα

σε μια βραδιά ευαισθητοποίησης, διαλόγου και σχεδιασμού δράσεων.

Διότι η κρίση αυτή δεν θα παρέλθει ποτέ πραγματικά, εφόσον δεν αλλάξουμε ως άνθρωποι και πολίτες.


Και μετά, ποτά, όπως συνηθίζουμε.

Στις 20:00.
BIOS ::: Πειραιώς 84 και Σαλαμίνος

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

G30 ::: Σύνταγμα: η σπονδυλική στήλη μιας κοινωνίας ... και γιατί χρειαζόμαστε επειγόντως καινούριο.



G30 ::: Οι Δευτέρες μας έγιναν Τετάρτες, και την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012, στο Bar πάνω από το Bios, στον 1ο όροφο, στην πρώτη μας συνάντηση για τη νέα χρονιά, θα βουτήξουμε στα βαθιά. 
 
Μαζί με τον Γιάννη Λουκέρη, ερευνητή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, θα καταπιαστούμε με το Σύνταγμα της Ελλάδος.


“Σήμερα η Ελλάδα έχει ένα Σύνταγμα που διαθέτει και πολιτική και ιστορική νομιμοποίηση, είναι σύγχρονο και προσαρμοσμένο στις διεθνείς εξελίξεις και, παρά τις τυχόν επιφυλάξεις που θα μπορούσαν να διατυπωθούν σε επί μέρους ζητήματα, παρέχει ένα ικανοποιητικό θεσμικό πλαίσιο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα.”

http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagmatiki-Istoria/

Η επικρατούσα άποψη, η οποία είναι το μόνο που μαθαίνει κανείς στο σχολείο για το Σύνταγμα της Χώρας πέραν του ότι ... υπάρχει, είναι πολύ καλά δοσμένη σε αυτή την παράγραφο από το site της Βουλής. Το Σύνταγμα της χώρας είναι πολύ ψηλά. Κανείς δεν πρέπει αναφέρεται σε αυτό παρά μόνο για να το εκθειάσει. Η πολιτική τάξη της Χώρας κόπτεται για την πιστή τήρησή του και όταν κρίνεται απαραίτητο γίνονται κάποιες μικρές διορθώσεις σύμφωνα πάντα με τους θεσμούς και πάντα για το καλό του τόπου και των Πολιτών. Σίγουρα, καθώς ο Θεός είναι ο μόνος τέλειος, υπάρχουν μερικά “επί μέρους” ζητήματα, αλλά κατά τα άλλα είμαστε πολύ καλά.

Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Από πού ξεκίνησε αυτό το Σύνταγμα; Ποιός το χειρίζεται; Είναι καλό κάποιος ή κάποιοι να χειρίζονται το Σύνταγμα; Τί είναι το Σύνταγμα και γιατί το χρειαζόμαστε; Και τελικά τί νόημα έχει ένα Σύνταγμα για το οποίο χρειάζεσαι συνταγματολόγο για να το κατανοήσεις; Τί είναι το κράτος; Τί είναι ο κρατικός μηχανισμός και γιατί δεν ταυτίζονται; Ποιός κυβερνάει αυτόν τον τόπο; Ποιός θα έπρεπε σύμφωνα με το Σύνταγμα να κυβερνάει αυτόν τον τόπο; Αυτές και πολλές άλλες ερωτήσεις προσπαθούμε να απαντήσουμε και να κατανοήσουμε για το κεντρικό, κατά τη γνώμη μας ζήτημα της χώρας σήμερα.   

Στην παρουσίαση αυτή θυμόμαστε τα βασικά, αναλύουμε ψύχραιμα και απλά γιατί αυτό το Σύνταγμα έχει πολλά τρωτά που δεν μπορούν να διορθωθούν με μία ακόμα αναθεώρηση. Παρουσιάζουμε τα προβλήματα φιλοσοφίας του, και τελικά προτείνουμε ιδέες και λύσεις στα πλαίσια πολιτισμένης συζήτησης γιά το τί θα περιλάμβανε ένα καλύτερο Σύνταγμα. Δεν εμπλεκόμαστε σε νομικά και νομικίστικα μονοπάτια. Σκοπός μας δεν είναι η κατάθεση μιας νομικής εργασίας. Εν πολλοίς κάτι τέτοιο δεν θα είχε καν νόημα, καθώς το σύνταγμα ιστορικά δεν έχει υπάρξει νομικό αλλά φιλοσοφικό κυρίως ζήτημα του κάθε λαού. Οφείλει να αντικατοπτρίζει την αυτοδιάθεση, την αυτοκυριαρχία και την φιλοσοφία της Χώρας και των Πολιτών.

Συζητάμε και καταδεικνύουμε το πρόβλημα νοοτροπίας μας, που εν μέρη ξεκινά από το ίδιο το Σύνταγμά μας, και αναζητούμε λύσεις μέσα από την αλλαγή του. Με συζήτηση, ρεαλιστικά, όχι ουτοπικά, ξεδιπλώνουμε με λεπτομέρειες ιδέες και συνταγματικές πρακτικές που το πολιτικό σύστημα αγνοεί ... συστηματικά για λόγους επιβίωσής του.   

Προσπαθούμε να δείξουμε μια άλλη προοπτική εντελώς αντίθετη με τα συνηθισμένα, όχι για να προκαλέσουμε ούτε για να επιβάλουμε απόψεις και ευαγγέλια. Αν καταφέρουμε να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, ακόμα κι αν δεν αλλάξουμε σε τίποτα τις απόψεις μας το όφελος θα είναι μεγάλο και, ποιός ξέρει, ίσως τελικά να καταλήξουμε με ένα (πολύ) καλύτερο Σύνταγμα. Ίσως κάποτε, με μια τέτοια κίνηση, η Ελλάδα να ξαναγίνει Φάρος (πολιτικού και μή) πολιτισμού για όλο τον κόσμο.

Είναι πάντοτε στα χέρια μας να ξεκινήσουμε την αλλαγή, ιδιαίτερα σε τέτοια ζητήματα, καθώς το ίδιο το Σύνταγμα αναγνωρίζει την Εξουσία των Πολιτών ως ανώτερη κάθε άλλης...


Και μετά, ποτά, όπως συνηθίζουμε.

Στις 19:30.
BIOS ::: Πειραιώς 84 και Σαλαμίνος