Είναι για να τα παίρνει κανείς...

Την ώρα που εκατομμύρια μάτια είναι καρφωμένα στους υπολογιστές, το twitter έχει πάρει φωτιά και οι ειδήσεις τρέχουν σαν το νερό εξ' αιτίας της τελευταίας φουρνιάς εγγράφων του www.wikileaks.org , υπάρχουν φαινομενικά μορφωμένοι άνθρωποι, οι οποίοι ασχολούνται αποκλειστικά με το Big Brother, και ότι άλλη μαλακισμένη σειρά - reality - ο,τι να' ναι τους πασάρει η ελληνική τηλεόραση. Α, κάποιοι ενημερώνονται από το tromaktiko και αναπαράγουν ποστ με κράξιμο κλασικού μαλάκα στο μετρό. Έχει κόσμο στο βαγόνι και δεν χωράω. Να πας στο πίσω. Που να τρέχεις ε; Σωστά. 

Το μετρό αργεί. Αν δεν παρακαλούσες στον υπουργό να σου διορ΄σει την κόρη και δεν έδινες το εισιτήριο στον καικαλά που δεν πληρώνει, δεν πληρώνει, μπορεί και να μην περίμενες τόσο. Α και ναι, υπάρχει κόσμος που διαμαρτύρεται για την ανταπόκριση του συρμού. Ναι, συγνώμη, άλλη φορά θα σας στρώσουμε και κόκκινο χαλί. Α, και εσείς, fit καραγκιοζοπαίχτες, που παίρνετε πάντα το ασανσέρ από την μια πλατφόρμα στην άλλη, δοκιμάστε τις σκάλες, ίσως να μη το χάσετε την επόμενη φορά.

Get a life & get serious.

Γη καλεί Ελλάδα. Ελλάδα λαμβάνεις;

Όχι ε;

Ποτά

Αν είστε σκατά, μέσα στην καρδούλα σας, αν θέλετε να σπάσετε πιάτα κάθε πρωί που ξυπνάτε, να χτυπήσετε την ηλίθια κυρία στη γραμματεία μόνο και μόνο επειδή έχει σπαστικό τικ, να πιάσετε τον φοιτητή από τα πέτα και να φωνάξετε βγάζοντας ήχο από τα νύχια των ποδιών ως τα μαλλιά "Καλά παιδάκι μου χαζό είσαι;" Μην πιείτε. Και πόσο μάλλον όχι 3 whiskey κατά τις 12-1 το μεσημέρι. Δεν σας παίρνει. Γιατί το αμέσως επόμενο που σας παίρνει, είναι ο γεροδιάολος και η ανυποψίαστη sober ομήγυρη σας, δεν φταίει σε τίποτα, μα την αλήθεια...

Και μάλλον δεν φταίνε τα 3, η ώρα το εργαστήριο, οι φοιτητές, οι κουβέντες. Ούτε βράδυ. Αν νιώσετε το πρωί που ξυπνάτε λίγο πιο ελαφρύς, και κοιτώντας το πάτωμα καταλάβετε ότι αυτό που σέρνει τις σάρκες του εκεί χάμω είναι η ψυχή σας, μην την ποτίσετε αλκοόλ.

Τελεία και παύλα.-

I can't get no sleep...

Deep in the bosom of the gentle night
Is when I search for the light
Pick up my pen and start to write
I struggle, fight dark forces
In the clear moon light
Without fear... insomnia
I can't get no sleep

Προσπαθώ. Να κάνω πολλά πράγματα. Όλα τα αφήνω μισά, μόνο ραδιόφωνο μπορώ να ακούω και να κλαίω και να σκέφτομαι. Τα υπόλοιπα, τα αφήνω μισά. Μισά και τα posts. Μισοί οι χάρτες μου, μισά τα word, μισοδιαβασμένα τα paper, μισά τα τσιγάρα. Κι ακούω ραδιόφωνο, ανθρώπους που διαβάζουν το μυαλό μου, σχολιάζω από μέσα κι από έξω μου. Και μετά, σκατά. Μουσική στο δρόμο, σκέψεις πεταμένες από εδώ κι από εκεί. Και κουβέντες με τους φίλους, με τους φίλους που πριν ξεχνούσες να τους πεις τα απλά τα καθημερινά, τα αυτονόητα.

Στον άνθρωπο σου,πρέπει κάθε μέρα να λες σ' αγαπάω, σε νοιάζομαι, μη μου πάθεις τίποτα. Να τους ρουφάς να τους χορταίνεις. Τα απλά δεν λέγαμε. Το βασίλειο μου θα έδινα για να λέγαμε τα απλά. Αχ αυτά τα απλά, μακάρι. Να είχα τις στιγμές μας να μπορούσα να τις ξαναζήσω, στα 62 μέτρα, στον αέρα, να στριφογυρίζουμε, να μας παγώνει ο αέρας το πρόσωπο, να νιώθουμε και να είμαστε ζωντανοί, να φεύγουν δάκρυα από τον αέρα και την ταχύτητα, αλλά εμείς να γελάμε με την ψυχή μας και να ουρλιάζουμε σαν τα μικρά παιδιά. Και να λέμε τα απλά. Για τα καπνογόνα που φαίνονται από το Καραϊσκάκη, τα δάκρυα που φεύγουν, όπως φεύγουν και τώρα τα δικά μου. Χέρια σφιγμένα, αδρεναλίνη, φωνή, ζωή, να λες φιλενάδα σ' ευχαριστώ που είσαι πάντα εδώ για μένα. Σε αγαπώ πολύ, κρατάω στην καρδιά μου τις στιγμές για πάντα, κοίτα τι ψηλά, φιλενάδα πετάς, πετάμε, φιλενάδα έχουμε φτερά. Και φοράμε χρωματιστά γυαλιά ηλίου, τεράστια, και γελάμε και είμαστε ζωντανές. 

Κι όμως δεν εκτιμάς τη στιγμή, τη χαίρεσαι αλλά δεν την εκτιμάς. Την εκτιμάς σήμερα, που δεν μπορείς να την ξαναζήσεις ποτέ. Και το μυαλό την παίζει video. Αλλά θες να ξανανεβείς μαζί της, να την πάρεις από το χέρι να πετάξετε. Και δεν γίνεται πια, δεν κλείνουν τα μάτια σου, όλο τρέχουν δάκρυα. Και το μυαλό στα αφήνει μισά. Όλα μισά γιατί ψάχνει κι εκείνο τα άλλα μισά και δεν τα βρίσκει. Πετάνε ψηλά, έγιναν σκόνη, μάζεψα σ' ένα κουτί την σκόνη της και την έκλεισα στην ψυχή μου. Δεν πιστεύω στο μετά. Τα θεωρώ μαλακίες. Η ενέργεια όμως, τα κβάντα της ψυχής της, το φως της δεν χάνεται, η Φυσική απαγορεύει να χαθεί η ενέργεια. Πιάνουμε λίγη με το χέρι και τη ράβουμε με σακοράφα στην καρδιά μας και η υπόλοιπη γίνεται λάμψη στον αέρα. Πετάει. Έξω από τις δικές μας διαστάσεις.

Πέτα καρδιά μου, πέτα!

Φωτογραφίες. 1000 χαμόγελα

Τις βρήκα. Τρυπωμένες στον παλιό σκληρό δίσκο, 120GB με τεράστιο τροφοδοτικό. GB και ευρώ τότε. Θεόβαρος. Αλλά επανάσταση. Και είναι μέσα εκεί, φακελάκια, με ημερομηνίες και μέρη μακρινά, κοντινά, ορκομωσίες. Είμαστε εμείς. Σε θάλασσες, βουνά, με τήβεννο, με μαγιό, με μπουφάν στο χιόνι. Κι εκείνη. Χαμογελά. Δικές της είναι. Γεμάτες με τα χαμόγελα της, που όλοι οι άνθρωποι της ζητάμε τόσο πολύ. Όμορφη. Τόσο όμορφη και χαμογελαστή πάντα. Μια κούκλα, μια τρέλα. Συγκινήθηκα, αλλά και χάρηκα. Που υπάρχουν. Γιατί στην καρδιά μου ήταν ήδη μέσα.

Τώρα βρήκα και τον φάκελο. 

Όχι εκπαίδευση, για πάρτι μας μόνο

Καλό η κακό; Και τα δυο. Το εργαστήριο με βοηθά σαν άνθρωπο. Κάνω κάτι που αγαπώ, εντάξει πολλές φορές τσαντίζομαι γιατί το ακροατήριο είναι 90% παθητικό. Και τούμπες να κάνεις, η CPU σπάνια φτάνει το 30%... Κι από την άλλη έχεις πιο πολύ quality time για το "Αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο". Παναγία βόηθα. 

Εντάξει λοιπόν. Τα κεφάλια μέσα. Χαρτούρα σφραγίδες, έλεος και χάος. Αλλά μετά, διπλωματική. Masterάκι. Αυστηρά.

Ναι καλά... 

Έρευνα και ουχί διδασκαλία. Αυτό δεν είναι το μέλλον; Σωστά. Αυτό είναι. Ένα μάτσο βλαμμένοι δεν μπορούν να διαθέσουν τα Σαββατοκύριακά τους να βγάλουν τους φοιτητές ύπαιθρο και κόβουν τα εργαστήρια μέσα στη βδομάδα. Και τι τους νοιάζει; Το φράγκο θα πέσει στην τράπεζα κάθε μήνα έτσι κι αλλιώς. Όσο εκταμιεύονται δόσεις δανείου ΔΝΤ το οποίο και θα πληρωθεί ο κούκος Κηλαηδόνης μετά, δεν τρέχει κάστανο. Μετά θα φωνάζουν που τα Τμήματα θα καταργηθούν, που όλα θα γίνουν Σχολές...

Η ποιότητα σπουδών, τα τρύπια εξάμηνα, οι τραγικές συνθήκες εργαστηριακών ασκήσεων, το καθεστώς του ότι να' ναι διδάσκεται από όποιον να' ναι, δεν μας πειράζει.

Τώρα όμως που το Υπουργείο Παιδείας (κι αυτό σκατά τα' χει κάνει) ζήτησε λίστες από τα Πανεπιστήμια για το ποιος έχει διορίσει τη γκόμενα την κόρη του, τον γιο του, τη μάνα του, θα ξηλώσουν ολόκληρο Τμήμα. Το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας, στο μεγαλύτερο του ποσοστό αποτελείται από το σόι Χριστινάκη. Γαμπροί νύφες, μανάδες πατεράδες, ανίψια. Σούπερ. Το θέμα είναι ότι όλο το ΕΚΠΑ γνώριζε το θέμα εδώ και (τουλάχιστον 5 χρόνια). Τώρα ξυπνήσαμε; Το πλασάρουμε μάλλον για να περάσουμε τα υπόλοιπα, ε;

Τα κόμματα στα Πανεπιστήμια δεν πειράζουν ε; Η επιβολή αχρωμάτιστων φοιτητικών συλλόγων οι οποίοι λειτουργούν ως κατάσταση και λύνουν προβλήματα, χωρίς αφίσες και μαλακίες, αφού δεν εξυπηρετούν τους από επάνω δεν... Ε;

Δεν συναλλάσσονται με ΔΕΠ, δεν σπρώχνουν Πρυτάνεις στις εκλογές, who needs that λοιπόν κυβερνώντες; Άρα, κόμματα, με καραγκιοζιλίκια. Ότι μας κάνει τη δουλειά το κρατάμε. Τι υποκρισία...

Κι εγώ είχα ελπίδα ο βλάκας το 2009. Τώρα πια όμως, πέταξε. Τη χάνω. Τι θα κάνετε γι' αυτό;

Τέλος παραληρήματος.

Over and out.

Τώρα έχεις και ονοματεπώνυμο.

Ξέρω ποιος είσαι. Δεν θα το πω πουθενά. Το όνομά σου τρέμω να το προφέρω. Κοιμάσαι σπίτι σου. Ή στην γκόμενα σου. Σε προστατεύει πλήρως η οικογένεια σου. Μετά το πρώτο μεγάλο σου ατύχημα σε άφησε να έχεις κλειδιά αυτοκινήτου στην τσέπη. Τώρα πια, αν άλλαξε γνώμη, είναι πολύ αργά για εκείνη. Δεν θα γυρίσει ποτέ. Και για εκείνον, δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο τίποτα. Το κορμί και η ψυχή, όλα άλλαξαν για πάντα. 

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, διαβάζω και δεν καταλαβαίνω τίποτα, μου έχεις κάνει το μυαλό κιμά. Ήθελα να σου κάνω κακό, αλλά όχι, δεν θα σου κάνω τη χάρη. Ελπίζω να σε πνίξει το πηγάδι με τις τύψεις σου. Να πονάς και να πεθαίνεις κάθε μέρα. Ελπίζω να σε τιμωρήσει ο ίδιος σου ο εαυτός. Να μην ησυχάσεις ποτέ. Γιατί ότι τιμωρία και να σου δώσει το όποιο δικαστήριο, εμένα δεν θα με κάνει να νιώσω δικαίωση. Και δεν ζητώ δικαίωση, γιατί δεν υπάρχει αυτό. Τίποτε δεν αλλάζει πια.

Το όνομα σου το έγραψα στο σημειωματάριο. Σε φακέλωσα. Χα. Χα. Για πάντα. Και τώρα θα διαβάσω για το master μου. Δεν θα με νικήσεις εσύ. Εγώ θα νικήσω. Μας κομμάτιασες την καρδιά. Έκοψες το νήμα της ζωής της. Η ξανθούλα ζει μέσα μου. Στο κεφάλι μου. Τα μάτια της, το χαμόγελο της, η χαρά της ζωής. Αχ να ήξερες τι έκανες. Εύχομαι να καταλάβεις. Μόνο τότε θα πονέσεις.

Οφθαλμός αντί οφθαλμού; Όχι, το ήθελα στην αρχή ναι, την ώρα που μας είπαν στο νοσοκομείο ότι έφυγε εκείνη. Το ήθελα. Τώρα θέλω να νιώσεις ψυχικό πόνο, όσο δεν πάει.

Δεν ντρέπομαι. Εσύ θα έπρεπε να ντρέπεσαι. Και ελπίζω να το κάνεις.

Καληνύχτα δολοφόνε.

#21noemvriou 1 ώρα μετά

Είναι σωστό να παίρνεις μια απόσταση από τα πράγματα και μετά να διαμορφώνεις άποψη. Ο παρορμητισμός είναι καλό πράγμα, αλλά και η διαδικασία επεξεργασίας της πληροφορίας, το φιλτράρισμα, λέει πολλά. Περίμενα λοιπόν να φύγει αυτή η ημέρα. Να κάτσει η η σκόνη της. 

Τώρα που καθάρισε, βλέπω, τους γονείς με τα μαύρα στην Πλατεία Συντάγματος, τα κεριά, τους περαστικούς να στρουθοκαμηλίζουν τρελά με το θέμα "Θάνατος και Τροχαία" γιατί ναι, δεν τους αφορά μέχρι να τους χτυπήσει τη βόλτα. 2000 το χρόνο. Ντροπή σκέτη. 6 τη μέρα. Ένας κάθε 4 ώρες. Οι τραυματίες υπερδιπλάσιοι, οι βαριά τραυματίες τριπλάσιοι. 

Και μετά τη φρίκη σου και τις μνήμες και τα συναισθήματα να σου σπάνε το κεφάλι, γυρνάς πίσω και τι βλέπεις;;Την Ντόρα με νέο κόμμα (αυτή το λέει κίνημα, αλλά λέει μαλακίες). Και με μπλε πορτοκαλί ελιά. Έλα μουνί στον τόπο σου. Γραφιστική του '80, κλισέ, η Ντόρα με κλασσικό ντύσιμο "Έχω σκοπιά στην Ευελπίδων" (μα πως τα καταφέρνουν δεν το κατάλαβα ποτέ), μαλλί σπηλιά (κάθεσαι από κάτω και είναι απάγκιο), προσόψεις πορσελάνες Βοημίας, ατάκες αλλαγής πάλι δεκαετία '80, τίγκα στους σύντεκνους από κάτω, με καρτελάκια με λέξεις υπερπαραγωγή - Διαφάνεια - Αξιοκρατία - Ακράτεια και άλλα γελοία. Queen, We will rock you, γιατί κι αν είναι ροκ μη τη φοβάσαι, livestream και το πιο σημαντικό από όλα.

Κατόρθωσε με το διαφημιστικό της λανσάρισμα να κάνει το hashtag #21noemvriou που χρησιμοποιούσε ο Twitterόκοσμος 4ο Worldwide Trending Topic. Θα μου πεις τέτοια ώρα το μεσημέρι η Αμερική κοιμόταν, ξημέρωνε σιγά σιγά στη Νέα Υόρκη. Ε και; Η κόρη του Γκαντέμη κατόρθωσε πριγκίπισσα των Social Media για 1 έστω ώρα. Και τσάμπα. Κι ας απάγαμε όλοι πλάκα στον Twitterόκοσμο με την πάρτη της. 

Το έκανε. Και εμείς παλεύαμε να μαζευτούμε 100 άνθρωποι στην Πλατεία Συντάγματος, για να φωνάξουμε όχι άλλο έγκλημα. Όχι ότι θα αλλάξει κάτι. Να μην κωφεύει ο κόσμος θέλαμε. Και στη δική μας περίπτωση. Αλλά και στην πολιτική σκηνή. Το πυροτέχνημα το έριξε. Και έφτασε πολύ ψηλά, πιο ψηλά από όσο κι αν το είχαν ρίξει οι άλλοι πολιτικοί. Για κανέναν από τους άλλους δεν αναρωτήθηκαν σε όλο τον κόσμο άσχετοι, ποιος είναι αυτός τέλος πάντων που κατάφερε να έχει την Ελλάδα 4ο Topic στον κόσμο, σε αυτά που λέει ο κόσμος και όχι σε ότι μας σερβίρουν.

 Δια του λόγου το αληθές, από @alexmaragos

 

Αυτό λοιπόν είναι επιτυχία, έστω και έτσι και από το τσάμπα και το κράξιμο. Αυτό το νόημα του, παγκόσμιου πλέον, hashtag, #21noemvriou . 

Όσο για τα τροχαία, μέρα μνήμης για τους ανθρώπους μας είναι κάθε μέρα, κάθε ώρα, στα μικρά και στα μεγάλα.

Αυτά. Τα σέβη μου. 

Καληνύχτα σας.

Υ.Γ.: Φωτογραφίες από την εκδήλωση στο Σύνταγμα, αύριο. Τώρα είμαι στο κρεβάτι και δεν αδειάζω. Με σκοτώνετε. Έλεος.